Rowan Johnson
szeryf Mariesville Police Dept
Był doskonałym przykładem rozczarowania i nie tak bardzo czarną, ale jednak, owcą, która zniszczyła przyszłościowe plany jednym, srogim wybrykiem, zapomnianym, na szczęście, już lata świetlne temu. Nie płakał z tego powodu, bo to nie jego plany wzięły w łeb, a ambitnych rodziców, którzy po dziś dzień trochę się za to wstydzą, i nigdy nie żałował, choć życie miałby sielankowe, gdyby dorobił się prawniczego tytułu i strzelał z paragrafów na prawo i lewo, nie ograniczając się jedynie do prawa Mirandy i swojej broni. Ale stara szeptucha zawsze przepowiadała, że z tego dzieciaka to mecenasa nie będzie; przecież to archetyp wojownika, gotowy wykorzystać swoją siłę dla dobra wspólnego, a nie własnego. Nie napcha sobie kieszeni ludzką krzywdą, bo służy czemuś znacznie większemu od siebie. Na szczęście, prawa natury gwarantują, że kiedy jedne drzwi się zamykają, otwierają się inne – jemu otworzyły się dokładnie te, o których marzył skrycie i po cichu. Wszedł w policyjne buty i nigdy ich nie zdjął, nie ważne jak mocno obcierał sobie pięty, czy jak często potykał się o niedowiązane sznurówki, płacąc za błędy cenę tak wysoką, że w kilku przypadkach wartą niemalże życie. Bo niemożliwe rzeczywiście nie zawsze było możliwe, ale dla niego musiało stać się przynajmniej dopuszczalne. Dla niego nieosiągalne musiało stać się osiągalne, a odwaga to wybór, którego dokonał, nie jeden raz zdając sobie sprawę, że szczęście sprzyja tylko ludziom zdecydowanym na wszystko. Zdecydowanym na stąpanie po cienkiej linii między życiem, a śmiercią. Na pełnienie roli dyrygenta w walce między dobrem, a złem. Na ból, pot i łzy, i na bezkres wyrzeczeń, dzięki którym policyjne buty stają się lżejsze. A w końcu zdecydowanym również na to, że najpierw zobaczysz tragedię, a później, jak gdyby nigdy nic, z uśmiechem wybierzesz farby do pokoju.
04.07.1989 r. Camden
Lokalni Bohaterowie
ex-SWAT officer
kajakarstwo & strzelectwo & dart
Na pewno nie zdajesz sobie sprawy, jak ciężką pracą obkupiona była jego życiowa ścieżka, bo tak niewiele o nim wiadomo, ale obiło ci się o uszy dokąd zaprowadziła go determinacja. Może twój wzrok również za nim podążał, choćby z ciekawości, kiedy mając dwadzieścia dziewięć lat dostał się w szeregi SWAT i nie przesiadywał już tak często w The Rusty Nail, albo gdy wracał po kilku dniach ze służby i w drodze do lokalnego marketu dziwnie utykał na jedną nogę. Zbywał to machnięciem ręki i stawiał ci piwo, dokładnie takie, jak lubisz, a potem oferował bezinteresowną pomoc przy naprawie płotu, który znów skrzywił się po ostatnim wietrze. Wiesz, że jeśli pojawiała się potrzeba, był dla wszystkich razem i dla każdego z osobna. Może to między innymi twoja krew uratowała mu życie, bo kiedy lokalne wiadomości obiegła informacja, że został dwukrotnie dźgnięty nożem w brzuch i potrzebuje krwi, chętnych do oddania jej nie brakowało. Walczył trzy tygodnie i wykaraskał się z tego z trudem, ale długo zastanawiał się czy było warto. Miał trzydzieści cztery lata, jego marzenia się roztrzaskały, a pożegnania ze służbą, którą przecież żył, bał się bardziej niż śmierci. Prawa natury gwarantują jednak, że kiedy jedne drzwi się zamykają, otwierają się inne – w ten właśnie sposób, w roku dwa tysiące dwudziestym drugim, został szeryfem Mariesville, by dalej służyć lokalnej społeczności. Od zawsze i na zawsze.
2010/2011 local police, Camden Police Department
2011/2015 local police, Mariesville Police Department
2015/2017 task force Nighthawks DUI, Georgia State Patrol
2017/2021 entry team SWAT, Atlanta Police Department
2022/ ∞ sheriff, local police, Mariesville Police Department
2018 — Interpol Washington, USNCB — proposal rejected
2020 — DEA, Wirginia, Special Response Team — proposal rejected
2020 — FLETC Glynco, Firearms & Counter Terrorism Instructors Team — proposal rejected
2021 — suspended from official duties; investigation into the use of weapon with fatal effect – finally exonerated, discontinuation of criminal proceedings
2011/2015 local police, Mariesville Police Department
2015/2017 task force Nighthawks DUI, Georgia State Patrol
2017/2021 entry team SWAT, Atlanta Police Department
2022/ ∞ sheriff, local police, Mariesville Police Department
2018 — Interpol Washington, USNCB — proposal rejected
2020 — DEA, Wirginia, Special Response Team — proposal rejected
2020 — FLETC Glynco, Firearms & Counter Terrorism Instructors Team — proposal rejected
2021 — suspended from official duties; investigation into the use of weapon with fatal effect – finally exonerated, discontinuation of criminal proceedings
UWAGA: poniższe treści mogą zawierać elementy przeznaczone dla dorosłych czytelników
[Hej, dobry wieczór,
OdpowiedzUsuńSerdecznie dziękuję za powitanie Maxa, którego stworzenie zawdzięczam inspiracji książką pt. Milusha (realia co prawda nieco inne - porwany polski geolog, a zamiast Iranu Irak, lecz pewne kwestie zmodyfikowałam świadomie ze względu na realia historyczne, miejscowe i formacyjne).
Rozwiewając wątpliwości, pogrzeb miał znaczenie wyłącznie symboliczne. Ciała nie odnaleziono (bo i jak). Wiedziano tylko, że wraz z kilkoma towarzyszami broni został porwany przez tamtejszych bojowników, a stąd wniosek mógłby być tylko jeden - został zamordowany na pokaz podczas publicznej egzekucji.
A skoro już jesteśmy już przy uczeniu się żyć od nowa w normalnym świecie, to jeszcze zapewne odezwę się na PW (prawdopodobnie pod koniec/w następnym tygodniu). Przyznam bowiem, że przydałby mu się ktoś, kto kopnie go nieco w zadek, uświadamiając, że powinien udać się po fachową pomoc (dorobił się PTSD, z którego sam nie zdaje sobie do końca sprawy).]
[Hej, hej!
OdpowiedzUsuńPoprzednio jakoś nie udało nam się wziąć za wątek, a coś mi się wydaje, że jakieś ustalenia były. Jeśli więc, nadal masz ochotę to zapraszamy z Olivią ☺️]
Olivia
[Ja za to lubię tych Twoich nieoczywistych przystojniaków – i to też niezależnie od tego, czy w zwykłym, ludzkim świecie, czy też w tym nieco bardziej magicznym!
OdpowiedzUsuńAria już szykuje farby, proszę ścierać… 😈]
Aria Kennedy
osobiste dziwadełko i malarka 💙🤎
Aria Kennedy lubiła powtarzalność. Zaczynała więc dzień od wypicia wody z cytryną, a potem biegła tą samą trasą od dwóch lat – obserwowała wtedy drzewa, wyłapywała światło przenikające przez liściaste korony i mrużyła wrażliwe oczy, znała każdą krzywiznę chodnika i wiedziała, że pan Smith dokładnie o godzinie 6:43 wymyka się z domu, żeby zapalić papierosa i wypuścić psa, który wabił się Żaba.
OdpowiedzUsuńCałe życie dopasowała pod swoje mniejsze lub większe rytuały oraz natręctwa, które dla innych wydawałyby się pewnie bez znaczenia, ale Aria w określony sposób ustawiała kubek przy zlewie, miała też manię układania równo talerzy. Klucze musiały leżeć dokładnie tam, gdzie je zostawiła, czyli w małej misce w kształcie szarego kota, który nie miał ogonka, bo już dawno odpadł przez niefortunny upadek, a swoje pędzle zawsze segregowała według rozmiaru. Te małe rzeczy budowały jej przestrzeń.
Lubiła mieć wszystko zaplanowane, a o wyjazdach, wywiadach czy innych wydarzeniach należało ją poinformować z co najmniej dwudniowym wyprzedzeniem, aby mogła się przygotować. Nie chodziło o to, że nie umiała improwizować, a raczej o to, że wtedy miała większą kontrolę nad tym, co mogło się stać. W swojej sztuce jednak nie była aż tak bezduszna – malowała precyzyjnie, oddając się wirowi barw, które odbierała intensywniej niż większość. Dla Arii kolor nigdy nie był tylko kolorem. Niektóre odcienie bywały miękkie i ciche, inne ostre jak dźwięk rozbitego szkła. Potrafiła godzinami szukać właściwego tonu, bo nawet minimalna różnica miała znaczenie: zbyt chłodna biel stawała się martwa, a zbyt pudrowy róż drażnił. Obserwowała świat swoimi dwukolorowymi oczami i pragnęła przedstawić to, co widziała, za pomocą odpowiedniego pigmentu, światła i proporcji, czasem zniekształconych przez jej percepcję.
Wydarzenia takie jak festiwale miały w sobie coś z chaosu. Rzeczy bywały przesuwane bez pytania, dzieci biegały po ścieżkach, po których nie powinny, ktoś zawsze rozlewał napój w miejscu, w którym nie mogło być żadnego napoju – dla niektórych tak właśnie wyglądał urok lokalnych przedsięwzięć, a Aria zdążyła się do tego po prostu przyzwyczaić. Nie chodziło o złą organizację czy brak środków, aby zadbać o wszystko po kolei, a o to, że miasteczko żyło i nie dało się kontrolować każdego mieszkańca, który chciał zobaczyć, co się dzieje w Applewood Park.
Festiwal Kolorów, który się dzisiaj odbywał, nie był wielkim wydarzeniem, raczej kameralnym, wiosennym spotkaniem – coś pomiędzy plenerem malarskim, warsztatami dla dzieci i lokalnym piknikiem. Poustawiano stoły i lekkie drewniane krzesła, blaty ozdabiały płótna, pędzle i pastele. Na trawie leżały koce piknikowe, przy których mieszkańcy przysiadali z kubkami lemoniady, cydru jabłkowego i kawy. Obok przygotowano stoisko z domowymi wypiekami – tartami z jabłkami, maślanymi ciasteczkami z lukrem, muffinkami z jagodami, kruchymi rożkami z kremem waniliowym i jeszcze ciepłym ciastem cynamonowym, które Aria przyniosła ze sobą. Były też kosze z owocami, małe kanapki, słoiki z miodem od lokalnych pszczelarzy i stolik z przetworami, które można było albo kupić, albo spróbować. Dla dzieci przewidziano konkurs plastyczny z hasłem przewodnim Wiosna w Mariesville, krótkie warsztaty mieszania barw i wspólne malowanie dużego płótna, które później miało zawisnąć w galerii w specjalnym miejscu. Aria postarała się też o pokaz lokalnych artystów, w tym emerytowanego muzyka country, Wade’a Callowaya, który przez lata grywał po barach, festynach i małych scenach w całej Georgii. W Mariesville był dobrze znany ze swojego zachrypniętego głosu oraz starych ballad o południu, miłości i złamanym sercu. Późnym popołudniem miała się też odbyć niewielka licytacja rzeczy różnych, w tym obrazów Arii, z której dochód zostanie przeznaczony na materiały plastyczne dla szkoły.
Aria od rana krzątała się między domem rodziców, galerią, a Applewood Park, ubrana w białą, długą sukienkę z miękkiej bawełny, przewiązaną w talii cienkim paskiem. Jej ramiona zasłaniała nieco wyblakła, kremowa koszula z podwiniętymi rękawami, bo rano było jeszcze chłodno, a później namnożyło się pracy przy ustawianiu stołów i koordynowaniu reszty – nie miała czasu, żeby się przebrać. Biało-czarne włosy związała niedbale w niski kok, z którego uciekały pojedyncze pasma, a te łaskotały jej szyję i wchodziły do oczu. Na nogach miała stare, zniszczone trampki, kompletnie niepasujące do sukienki, ale za to wystarczająco wygodne, by mogła bez problemu chodzić po trawie i żwirze.
UsuńKiedy okazało się, że część sztalug nadal leży na pace pick-upa Noaha Blounta, Aria bez słowa ruszyła w jego stronę, jakby samo oglądanie mężczyzny, który opierał się o auto i palił papierosa, trzymając w ręku papierkowy kubek z kawą, było dla niej męczące. Samochód zaparkowany był nieco z boku, przy alejce prowadzącej od placu, a metalowa paka zdążyła już nagrzać się od słońca.
Aria zatrzymała się przy aucie i rzuciła Blountowi krótkie spojrzenie.
— Jeśli zaraz nie rozstawimy tych sztalug, będę musiała opóźnić warsztaty — powiedziała rzeczowo. Nie czekała, aż Noah zareaguje, po prostu sięgnęła po pierwszą sztalugę. Drewno było chłodne od spodu, trochę szorstkie przy krawędziach. Przesunęła palcami po składanych listwach, sprawdzając odruchowo, czy zawias nie jest zbyt luźno. Potem uniosła sztalugę pewnym ruchem, przytrzymując pod ramieniem, i ruszyła w stronę trawnika. Sukienka musnęła jej łydki, trampki zapadły się lekko w miękkiej ziemi, a rozpięta koszula poruszyła się na wietrze.
Ustawiła sztalugę dokładnie tam, gdzie miały odbyć się warsztaty. Cofnęła się o krok, aby omieść wzrokiem całe miejsce, a potem wróciła po następną.
— Wiesz, mogłaś po prostu powiedzieć, żebym to zrobił — stwierdził Noah, wciąż nie ruszając się z miejsca.
— Przyjechałeś prawie piętnaście minut po czasie, jesteś w trakcie picia kawy i palenia papierosa. Zapewne gdybym poprosiła cię o pomoc, musiałabym poczekać kolejne piętnaście minut — odparła, a Blount jedynie cmoknął ustami, zapewne wzruszając ramieniem, choć tego Aria nie mogła zobaczyć, bo sięgała po kolejną sztalugę.
— Ooo, szeryf też tutaj? — Noah kiwnął głową do Rowana Johnsona, tutejszego szeryfa, z którym akurat nie chciał się droczyć. Denerwowanie Kennedy mogło być zabawne i nawet śmiesznie oglądało się, jak ta jej biała twarzyczka pokrywa się potem, a potem grymasem, ale pod spojrzeniem Johnsona Noah mimowolnie się wyprostował i odwrócił wzrok.
— Dzień dobry, szeryfie. — Aria zerknęła krótko w stronę Rowana, który się pojawił. Spodziewała się, że tutaj będzie, więc jego obecność wcale nie była wielką niespodzianką, a to nieco suche, oficjalne przywitanie wynikało raczej z tego, że Noah, choć udawał, że jest zajęty, wciąż słyszał dość, aby niepotrzebnie później gadać, że panna Kennedy, malarka od siedmiu boleści, spoufala się z szeryfem.
Schwyciła za sztalugę, którą ściągnęła z pick-upa, i ruszyła przed siebie, aby ustawić ją obok poprzedniej.
Aria Kennedy 🖌️🎨
malarka od siedmiu boleści
Aria mogłaby stwierdzić, że nie potrzebuje pomocy, ale nie zamierzała zabraniać Rowanowi noszenia tych sztalug. Nie próbowała też niczego udowodnić, bo nie była wyjątkowo silna, żeby bez zmęczenia przenieść kilka stojaków, więc gdy szeryf zatrzymał się obok, bardziej skory do pracy niż Noah, zerknęła w jego stronę. Normalną reakcją byłby dziękuję, ale wciąż zostało jeszcze kilka sztalug, więc jeszcze się wstrzymała.
OdpowiedzUsuń— Tam i tam. — Wskazała dłonią odpowiednie miejsca, bo każdy ze stojaków musiał stać zarazem odpowiednio daleko, aby dać malującym przestrzeń, ale też blisko, by dało się słyszeć instrukcje prowadzącego warsztaty.
To nie był pierwszy raz, gdy Aria organizowała tego typu zajęcia. Minęło już pół roku, odkąd wyszła z inicjatywą warsztatów plastycznych dla najmłodszych, dorosłych czy seniorów – wiek nie był ważny. Kennedy po prostu lubiła obserwować ludzkie zaangażowanie i proces, który wykrzywiał twarze i odkrywał talenty. Przede wszystkim jednak chodziło o to, że sztuka nie jest przeznaczona dla wybranych, tylko dla tych, którzy potrafią patrzeć. Nie trzeba było rozumieć wszystkiego, znać terminów, szkół ani nazwisk, żeby coś poczuć. Czasem wystarczyło po prostu stanąć przed obrazem.
Gdy ostatnia sztaluga stanęła w odpowiednim miejscu, wokół zaczęło zbierać się kilka osób, które były zainteresowane warsztatami. Najbliżej stała drobna, starsza kobieta, niejaka Sara Miller, w jasnym kapeluszu, z torebką przyciśniętą do boku i uważnym, trochę nieśmiałym uśmiechem. Obok niej kręciła się może dziewięcioletnia dziewczynka z warkoczami i palcami już ubrudzonymi od farby. Dalej ustawiła się para dorosłych – kobieta w niebieskiej sukience i mężczyzna z ręką opartą luźno o jej plecy. Trochę z boku stał nastolatek w przydużym, ciemnym swetrze, z zapadniętymi do środka ramionami i niemrawym grymasem, jakby jeszcze nie wiedział, czy chce podejść bliżej. Aria kojarzyła tego chłopaka, nazywał się Arthur Jefferson.
— Dzień dobry. Cieszę się, że możemy się tutaj spotkać, nazywam się Aria Kennedy i to ja poprowadzę dzisiejsze warsztaty — odezwała się, patrząc w stronę małego tłumu. — Razem z szeryfem Johnsonem, któremu jestem bardzo wdzięczna za pomoc, przygotowaliśmy dla was kilka stanowisk, więc każdy powinien znaleźć miejsce dla siebie. Każde stanowisko ma to samo wyposażenie: płótno, dwa pędzle, ołówek, kubek z wodą i podstawowy zestaw kolorów. Jeśli komuś czegoś zabraknie, proszę, żeby od razu to zgłosić.
Przesunęła spojrzeniem po twarzach, a potem podeszła do jednej z wolnych sztalug.
— Zaczniemy od czegoś prostego. Poza tym nie narzucam żadnego tematu, jeśli ktoś nie wie, co namalować, może wybrać jakąś rzecz z otoczenia. Kwiat. Drzewo. Fragment nieba. Kubek. Czyjąś dłoń.
Wskazała w stronę rozłożonych farb.
— Co do kolorów, proszę nie używać wszystkich naraz. Dobrze wybrać dwa albo trzy i zobaczyć, jak się połączą. Jeśli ktoś zacznie od pięciu, bardzo możliwe, że po dziesięciu minutach dostanie brąz. Brąz sam w sobie nie jest zły, ale zwykle nie jest tym, czego oczekuje się po swoim, być może, pierwszym obrazie.
Gdzieś z tyłu ktoś cicho parsknął śmiechem, ale Aria nie zareagowała, tylko mówiła dalej rzeczowym tonem.
— Woda służy do płukania pędzli, nie do rozcieńczania farby. Papierowe ręczniki są tutaj. Mokre prace odkładamy do strefy suszenia pod tamtą girlandą. — Wskazała miejsce dłonią. — Jeśli ktoś będzie chciał, mogę, oczywiście, pomóc z proporcjami oraz kolorami. Pamiętajcie, proszę, że są to warsztaty i macie się przede wszystkim dobrze bawić. Nikt nie będzie oceniany, a jeśli coś wyjdzie źle, zawsze można to zamalować albo zacząć od nowa. Właśnie dlatego niektórzy tak bardzo lubią malarstwo.
Spojrzała jeszcze raz w stronę grupy.
— Dla osób, które wolą pracować w ciszy, lepsze będą sztalugi po lewej stronie, bliżej drzew — powiedziała, obserwując, jak niektórzy zaczynają stawać przy stojakach. — Nie będę już przedłużać, zaczynajmy!
Tłum się wyraźnie ożywił, a Aria przez chwilę obserwowała zebranych wokół sztalug, jakby sprawdzała, czy każdy wybrał sobie idealne miejsce i czy niczego nie brakuje. Dopiero potem odwróciła głowę i utkwiła spojrzenie w Rowanie Johnsonie, który stał kawałek dalej – musiał słyszeć jej przywitanie i wprowadzenie do warsztatów.
UsuńAria podeszła do niego, zawijając zawieruszony kosmyk włosów za ucho, a potem bezceremonialnie się odezwała:
— Ty też.
Widząc jego spojrzenie, choć zerknęła w jego oczy zbyt krótko, aby nazywać to kontaktem wzrokowym, bo Aria czuła się niekomfortowo, robiąc to, dodała:
— Powinieneś spróbować coś namalować. To źle wygląda, kiedy organizatorzy sztalug po prostu stoją obok i obserwują.
Nie zamierzała odpuszczać i nie czekając, aż usłyszy rowanowe nie, chwyciła lekko jego nadgarstek i pociągnęła w stronę jednej z wolnych sztalug. Pewnie gdyby się zaparł, nie ruszyłaby szeryfa nawet o minimetr, ale jej uległ, być może tylko po to, aby mieć święty spokój i już więcej nie słuchać o farbach.
Zatrzymała Johnsona przy sztaludze, wzięła ze stolika pędzel i wsunęła w męską dłoń. Patrzyła, jak Rowan złapał za trzonek, a jej dwukolorowe oczy wyłapały zbyt sztywne i mocne ustawienie palców. Aria wodziła wzrokiem po stykającej się z drewnem skórze, a potem rzuciła krótkie spojrzenie mężczyźnie – zapewne wcale nie zdawał sobie sprawy z tego, że dało się źle trzymać pędzel.
— Nie tak. Masz ładne dłonie, ale za mocno trzymasz pędzel, jakbyś się obawiał, że może zrobić coś wbrew tobie. — Wyciągnęła rękę, jasną, o krótkich paznokciach, i poprawiła ułożenie jego palców, chwytając każdy z osobna i przesuwając je niżej. Jej dotyk miał w sobie coś miękkiego i lekkiego, ale był bardziej techniczny niż czuły. Aria pochyliła lekko głowę, aby dobrze widzieć, jak Rowan układa dłoń, aby pędzel jak najlepiej w niej osiadł.
— To nie broń. Nie musisz wyglądać, jakbyś zaraz miał aresztować płótno. — Przesunęła jego palce jeszcze odrobinę, męcząc się z małym, który jakimś cudem zawsze umykał przed konkretnym miejscem, a potem ustawiła jego kciuk. — Widzisz? Właśnie w ten sposób.
Aria Kennedy 🖼️👀
dbająca o nowe skille szeryfa
W takim razie dobrze, że nic nie powiedziała, tylko godnie przyjęła pomoc wysokiego, silnego mężczyzny, który zapewne nawet nie odczuł, że cokolwiek niósł. Aria była niska, dość drobna, choć nie słaba w sposób, aby nie poradzić sobie z niektórymi rzeczami. Jako studentka często nosiła płótna, jeździła z przyborami, torbą pełną gratów, ale wtedy nie było obok Rowana, który – być może tylko z obowiązku albo dobrych manier – by jej pomógł i zapewnił, że niczego od niej nie oczekuje.
OdpowiedzUsuńKennedy nauczyła się, że w artystycznym światku nic nie było za darmo – ta sentencja, oczywiście, powtarzana była często nawet poza kręgiem artystów, ale to w sztuce Aria przekonała się, jak wiele zależy od tego, czy ktoś jest winien komuś przysługę, nawet jeśli było to głupie pożyczenia ołówka w trakcie zajęć czy podzielenie się farbą.
Może i nie miał nic wspólnego z tą inicjatywą, ale to fizyczne wsparcie okazało się dość kluczowe. Gdyby nie jego pomoc, Aria musiałby opóźnić warsztaty, a to pociągnęłoby za sobą przesunięcie grafiku i dostosowanie innych zajęć do zmian.
Wiedziała, że był tutaj w pracy, ale raczej nikt nie zamierzał biegać z siekierą i ćwiartować mieszkańców, więc teoretycznie mógł poświęcić chwilę, żeby zaangażować się w rzeczy, które chronił jako szeryf. Aria wiedziała, że Rowan jest mężczyzną z zasadami – jej ojciec często powtarzał, że dobrze się stało, że Johnson został szeryfem, bo to chłop, który zrobiłby to, co trzeba w trudnej sytuacji. Kennedy nigdy o to nie dopytywała, ale wierzyła słowom Leona, który znał każdego tutejszego policjanta i detektywa – czasem był proszony o jakieś rady, niekiedy prowadził jakieś warsztaty, ale przede wszystkim był człowiekiem, który wiele widział i wiele przeżył, dlatego był tak szanowany.
Wyłapała jego ucieczkę w stronę rąk. Tak, jego dłonie były ładne, silne. Miał dość długie palce, naznaczone ciężką pracą i szorstkością, dobry nadgarstek, a także zbiegające się idealnie linie papilarne, szczególnie widoczne w jednym miejscu – Aria wyłapywała takie rzeczy. Widziała to, co dla innych było mało ważne lub po prostu niewidzialne, ale lubiła to; lubiła obserwować ludzkie twarze, zachowania, analizować, bo to sprawiało, że łatwiej jej było zareagować w danej sytuacji. Czasem jednak okazywało się, że kompletnie nie rozumie tego ludzkiego kodu, skomplikowanych uczuć ani tym bardziej podtekstów czy podrywów – być może dlatego tak trudno było mężczyznom do niej dotrzeć i gdzieś zaprosić.
— Wtedy będziesz mógł pomachać odznaką i aresztować pędzel pod zarzutem próby morderstwa — skwitowała, zabierając ręce, gdy Rowanowi udało się dobrze złapać pędzel.
Zaraz potem odsunęła się, idąc do pozostałych. Kroczyła wokół, dając rady i krótko rozmawiając o tworzących się dziełach. Ostatecznie stanęła przed wolną sztalugą, jakby dopiero teraz mogła odetchnąć. Przez chwilę obserwowała czyste płótno, z pędzlem wsuniętym luźno między palce, a potem odwróciła głowę w stronę Rowana, który zaczął malować. Nie interesowała jej cała jego sylwetka, nie twarz, nie mundur, nie nawet jego ciężka obecność, którą wnosił wszędzie ze sobą. Interesowały ją jego dłonie. Były konkretne. Duże, spracowane, pewne, z wyraźnymi kostkami i napięciem, które kryło się w palcach. Były to dłonie człowieka przyzwyczajonego do tego, że ma kontrolę – jak mogłoby być inaczej? Rowan Johnson był szeryfem, figurą, wokół której nie dało się przejść obojętnie, ale czy ktokolwiek dostrzegał właśnie te dłonie? Aria patrzyła dłużej, niż wypadało, ale nie miała w zwyczaju się za to wstydzić.
Sięgnęła po farby i bezwiednie, odruchowo, zaczęła rozrabiać pigment, wykorzystując do tego swoją białą sukienkę, tuż przy biodrze. Nie robiła tego, bo była ekscentryczną malarką. Po prostu, dociskając pędzel do ubrania, od razu było widać, czy kolor idzie za bardzo w chłód, czy ma w sobie zbyt dużo żółci, czy cień nie zrobiłby się brudny. W ten sposób oszczędzała też płótno przed pierwszą drżącą kreską.
Świat w dwukolorowych oczach Arii zawężał się do proporcji, światła i temperatury barw. Pędzel sunął po płótnie z precyzją. Kennedy nie myślała o niczym innych jak o konkretnych dłoniach; o tym, czy cień przy kciuku jest wystarczająco głęboki i czy skóra na przegubie potrzebuje więcej ochry niż różu. Widziała kolory inaczej, bardziej natrętnie, warstwowo. Cielisty nigdy nie był po prostu cielisty. W dłoniach Rowana było trochę zgaszonego brązu, trochę ciepła osiadającego na skórze w trakcie lata. Kostki domagały się chłodniejszych tonów. Wnętrze rąk musiałoby być bardziej miękkie, bardziej różowe, ale nie słodkie.
UsuńCo jakiś czas podnosiła wzrok, tylko po to, by sprawdzić układ żył, cień przy stawach, sposób, w który Rowan trzymał pędzel już odrobinę mniej sztywno niż wcześniej. Potem wracała do płótna. Farba brudziła jej palce, nadgarstek, a Kennedy zdawała się tego nie zauważać lub po prostu była przyzwyczajona do tego, że cały ten chaos jest częścią tworzenia.
Dłonie Rowana pod jej pędzlem stawały się czymś więcej. Prezentowały siłę, kontrolę, ale przede wszystkim były po prostu ładne. Przeciągnęła pędzlem niżej i domalowała w jego rękach kwiaty: piwonie, dzikie róże i kilka łodyg o ciemnych liściach, które kontrastowały z wyraźną linią kostek i napięciem w palcach. Obraz nie był tak szczegółowy, jak powinien być, bo brakowało jej czasu, ale udało jej się stworzyć coś konkretnego.
Słysząc głos szeryfa, mimowolnie odwróciła do niego głowę. Odłożyła pędzel, przetarła policzek nadgarstkiem, brudząc lekko skórę czerwoną farbą, a potem zbliżyła się do Rowana. Wbiła wzrok w jego płótno. Widząc prostą, ale uroczą kaczuszkę, uśmiechnęła się mimowolnie – próbowała zakryć ten grymas palcami. Przesunęła spojrzeniem po konturze namalowanego zwierzęcia, po użytych kolorach, po dziobie.
— Technicznie tak — odpowiedziała w końcu. — Nie zrobiłeś brązu, nie zniszczyłeś pędzla i niczego nie rozlałeś, więc to już coś. — Przekrzywiła lekko głowę. — Poza tym wiem, że to kaczka... I zdecydowanie wygląda na bardzo pewną siebie kaczuszkę.
Sięgnęła po ołówek, a potem obeszła stojak, aby napisać imię i nazwisko szeryfa z tyłu płótna.
— Jeśli chcesz, możemy oddać kaczuszkę na dzisiejszą licytację — odezwała się. — Jestem pewna, że ktoś będzie chciał mieć ją w swoich zbiorach.
Aria Kennedy
fanka wyglądającej na bardzo pewną siebie rowanowej kaczuszki
Zapewne gdyby zaczęli rozmawiać o błędach, Aria przyznałaby, że Rowan miał rację. Człowiek najczęściej uczył się właśnie na nich. Kennedy jednak była dobrą obserwatorką i umiała wyłapywać szczegóły, które razem najczęściej doprowadzały do niewygodnych sytuacji. I to nie tak, że przykre czy niezręczne wydarzenia ją omijały, ale gdy potrafiło się czytać ludzkie emocje, wyłapywać mikroreakcje, łatwiej było wycofać się w odpowiednim momencie. W relacjach międzyludzkich nie pomagało, oczywiście, to, że Aria po prostu mówiła, co myślała. Czasem ktoś wcale nie chciał usłyszeć prawdy, wolał raczej miłe, miękkie słowa, które choć pomogłyby tylko doraźnie, były bardziej pożądane niż logiczne, chłodne rozwiązanie.
OdpowiedzUsuńNie oczekiwała, że szeryf Mariesville będzie wielkim znawcą sztuki, właściwie, wracając do Mariesville, nie sądziła, że ktokolwiek będzie zainteresowany obrazami czy wystawami, ale szybko znalazła dla siebie miejsce w galerii, wystawiając dzieła innych, organizując wydarzenia i zachęcając mieszkańców do obcowania z pięknem. Dla Arii liczyła się przede wszystkim wrażliwość – ta wrażliwość, która pojawiała się, gdy obserwowało się obraz wystarczająco długo, by przestać widzieć tylko farbę i płótno, a zacząć dostrzegać napięcie, ciszę, historię. Nie chodziło o wiedzę, nazwiska ani umiejętność mówienia o sztuce właściwym językiem. Chodziło o ten jeden, konkretny moment. To właśnie uważała za najcenniejsze.
Kennedy nie starała się, aby jej sztuka była ekskluzywna. Malowała, bo w ten sposób pokazywała, jak postrzega świat wokół siebie – kolory były intensywniejsze, przeplatały się i tworzyły całą jej rzeczywistość. Niekiedy trudno było to zrozumieć, dla niektórych to jej mówienie o sztuce czy obrazach należało nazwać artystyczną wrażliwością, ale to było coś więcej. Aria nie traktowała tego jak jakiejś cechy, którą można było opisać jednym słowem. To był jej sposób istnienia, sposób okiełznania rzeczywistości, która dla niej składała się z różnych, przeplatających się ze sobą warstw. Nie malowała, żeby zachwycać, a jej obrazy nie potrzebowały aprobaty, żeby istnieć. Ostatecznie jednak odniosła sukces, bo ktoś chciał kupować jej prace i był skłonny wiele za nie zapłacić. Jej ojciec, Leon, czasem sobie żartował, że mogłaby kupić z trzy domy w Mariesville, ale jeszcze tego nie zrobiła, bo uwielbia mieszkać ze swoimi staruszkami. I w jakimś sensie miał rację. Aria kochała swoich rodziców, uwielbiała ojca i jego żarty oraz mamę, która zawsze za dużo się martwiła – to była jej jedyna rodzina, najlepsza, jaką miała. I nigdy – od dwóch lat – nie żałowała, że wróciła do tego małego miasteczka.
Kaczuszka Rowana też nie potrzebowała żadnych zachwytów. Była pewna siebie, miała dobry kolor i cały staw dla siebie. Może była kaczuszką-szeryfem, która pod jednym ze skrzydeł trzymała odznakę i broń?
Nie przeszkadzało jej to, że Rowan się patrzy. Przyzwyczaiła się już do spojrzeń, czasem ciekawskich, innym razem oceniających czy zdegustowanych – Aria Kennedy skupiła wzrok, choć nigdy tego nie pragnęła. Teraz jednak, czując to męskie spojrzenie, zdała sobie sprawę, że musiała wyglądać co najmniej dziwnie. Brudna od farb, w tej swojej już nie tak białej sukience, starych trampkach i włosach, które ledwo trzymały się razem.
Kiwnęła głową, gdy szeryf wyraził chęć oddania swojego dzieła na licytację. Była pewna, że kaczuszka znajdzie swojego właściciela, który będzie w stanie docenić jej pewność siebie. Gdy Rowan odnosił płótno, Aria zagadała do kilku innych malujących – powstało sporo prac, które Kennedy naprawdę polubiła, szczególnie obraz Arthura Jeffersona, który namalował rzekę widzianą z bardzo niskiej perspektywy, niemal z poziomu wody. Nie była to praca technicznie idealna, bo linia brzegu lekko się rozjeżdżała, a odbicia światła były bardziej intuicyjne niż precyzyjne, ale miała w sobie coś, co natychmiast przyciągnęło uwagę. Pochwaliła więc pracę nastolatka, a ten kiwnął głową i delikatnie się zaczerwienił.
Odwróciła głowę do Johnsona, który stanął przy jej sztaludze. Podeszła do szeryfa, a potem wbiła wzrok w obraz. Brakowało mu kilku szczegółów. Gdyby miała więcej czasu, pobawiłaby się światłem, dodała kilka ozdobników, warstw, odwzorowała idealnie strukturę skóry.
Usuń— Tak — odpowiedziała krótko, rzeczowo, wodząc wzrokiem po namalowanych palcach. Zerknęła w jego stronę, słysząc komplement. — Powinieneś kiedyś odwiedzić mnie w galerii. Niedługo będzie nowa wystawa, więc możesz być zaskoczony, jak ładne rzeczy mamy w Mariesville.
Znów spojrzała w stronę obrazu, gdy Rowan zapytał o kwiaty. Przez moment milczała, a potem wyznała:
— Piwonia to symbol bogactwa, pomyślności, honoru i miłości, często nazywa się ją królową kwiatów, a dzikie róże, bo nie bez powodu namalowałam właśnie je, mówią o pięknie, wolności i sile przetrwania. W niektórych kulturach oznaczają pokonywanie przeciwności losu, a ze względu na swój zapach historycznie kojarzone są z tajemnicą i dyskrecją, znaną jako sub rosa.
Odwróciła się bokiem, a potem delikatnie, żeby widział jej ruch, schwyciła jego dłoń i przystawiła do obrazu, nie dotykając płótna. Jego ręka ustawiła się dokładnie tak, jak ujęła to Aria farbami, tylko że ta namalowana trzymała kwiaty.
— Wcześniej wspomniałam, że masz ładne ręce, dlatego sądzę, że powinny trzymać równie ładne rzeczy — odezwała się. — Choć pewnie w twojej pracy częściej trzymasz te brzydkie. Dlatego właśnie namalowałam te kwiaty, bo są ładne, ale jednocześnie silne, niezłomne, trudne do złamania.
Zabrała swoje ręce, pozwalając Rowanowi opuścić dłoń, i nie zdążyła dodać nic więcej, bo usłyszała wołanie jednego z miejscowych dziennikarzy.
— Szeryfie! Panno Kennedy! — zawołał Ethan Caldwell, reporter z Mariesville Gazette, drobny, ciemnowłosy mężczyzna po trzydziestce. Z aparatem przewieszonym przez ramię i notatnikiem wetkniętym pod pachę przeciskał się właśnie między sztalugami.
— Nie ruszajcie się, proszę — dodał szybko, już unosząc aparat. — Idealnie. Panno Kennedy, może odrobinę bliżej? Szeryfie, niech pan nie wygląda, jakby ktoś pana zmusił do udziału w tym wszystkim pod groźbą aresztu.
Kennedy stanęła obok Rowana, patrząc w obiektyw. Była niższa od Johnsona, zdecydowanie drobniejsza, jaśniejsza. Szeryf prezentował się dobrze, dumnie, a ona? Ona miała smugę czerwonej farby, która ozdabiała jej policzek, a biała sukienka ubrudzona była pigmentem. Nie miała też niczego, czego mogłyby się złapać jej palce, więc nieco nerwowo poruszyła rękoma, łapiąc delikatnie materiał przy boku.
Aparat kliknął kilka razy. Raz, gdy oboje z Rowanem patrzyli w stronę dziennikarza. Drugi, gdy Ethan kazał im się uśmiechnąć. Trzeci, kiedy wiatr poruszył końcówkami włosów Arii, aż te po prostu wysunęły się z upięcia, rozpływając się po bokach – były długie, sięgały aż do jej bioder, i miały w sobie biel oraz czerń.
— Mam to! — zawołał dziennikarz. — Jeśli ktoś po tym nie przyjdzie na następny festiwal, to już nie moja wina. Dziękuję za współpracę. Panno Kennedy, szeryfie.
Gdy Ethan Caldwell poszedł w swoją stronę, Aria obeszła płótno i podpisała je. Zerknęła w stronę Rowana, który stał naprzeciwko.
— Robisz coś w ten weekend? — spytała może zbyt bezpośrednio. — Tata wyprawia swoje sześćdziesiąte pierwsze urodziny w ogrodzie, uznając, że początek wiosny to idealny moment, żeby rozpalić grilla i sprosić starych znajomych. Pewnie będzie miło. Prosił, żebym zapytała, czy wpadniesz i próbowała cię przekupić domowymi pączkami i ciastem.
Aria Kennedy
Większość osób nie miało powodów, aby pojawić się w galerii. I Aria w jakiś sposób to rozumiała, choć przez te dwa lata, kiedy pracowała jako kuratorka wystaw, starała się, żeby to zmienić. Wystawy były różne, dotyczyły wielu tematów, poruszały kulturę Mariesville, ale też sięgały głębiej, dalej – Kennedy urządzała też spotkania z artystami, warsztaty i starała się, aby galeria żyła, bo sztuka znaczyła tyle, ile osób naprawdę chciało ją podziwiać. Zaprosiła Rowana do galerii nie z myślą, że szeryf stanie w progu już jutro i da się porwać w wir subtelnych historii ukrytych w farbach i perspektywie. Zrobiła to raczej dlatego, bo sądziła, że każdy potrzebuje pobyć z czymś pięknym, innym, bo wiszące w galerii obrazy nie były ot tak dostępne w nieco szarym, sielankowym życiu w Mariesville, mogły więc okazać się czymś więcej niż tylko dekoracją, czymś, co pozwalało zobaczyć rzeczy, których na co dzień się nie zauważało.
OdpowiedzUsuńGdyby Rowan wspomniał o tym, jak postrzega broń, zapewne wywiązałaby się z tego płodna dyskusja. Aria nie sądziła, że broń sama w sobie jest straszna, miała ojca detektywa, który swego czasu często zabierał ją na strzelnicę. Umiała trzymać pistolet, wiedziała, jak się ustawić, gdzie oprzeć dłoń, jak kontrolować oddech przed oddaniem strzału. Dla niej to był przedmiot, narzędzie, coś, co działało w określony sposób i wymagało precyzji. To, co było straszne, zawsze zaczynało się gdzie indziej – nie w metalu, tylko w intencji. Brzydkie rzeczy bywały jednak piękne. Przypominały jej prace Andy’ego Warhola z serii Guns; powtarzalne, niemal chłodne, a jednak hipnotyzujące, jakby broń była tam bardziej formą niż zagrożeniem. Aria rozumiała to podejście. Kiedy coś wyjmowało się z kontekstu, zostawał kształt, linia, kontrast. I to właśnie potrafiło być ładne.
Aria była pewna, że zdjęcie zostanie użyte w artykule, a Ethan Caldwell, jak to miał w zwyczaju, opisze cały festiwal, dodając kilka smaczków od siebie. Jego teksty były zazwyczaj lekkie i rzadko wywoływały kontrowersje.
Kiwnęła głową, gdy wspomniał, że wpadnie. Ojciec zapewne się ucieszy, skoro planował urodziny, które chciał spędzić ze starymi znajomymi. Leon znany był z tego, że uwielbiał swoją pracę, był skutecznym, pomocnym detektywem, który chętnie współpracował. Czasem mówiono, że stary Kennedy powinien zostać nie detektywem, a politykiem, wtedy przynajmniej nikt by się nie kłócił.
Złapała za swoją brudną od farb koszulę i wyciągnęła telefon komórkowy. Odblokowała urządzenie przyciskiem, wpisała kod i podała Rowanowi.
— Zostaw mi swój numer — poprosiła. — Wyślę do ciebie SMS-a z dokładną godziną rozpoczęcia imprezy.
Gdy Johnson wstukiwał liczby, Aria zaczęła sprzątać stanowisko. Nuciła cicho pod nosem, układając wszystko dokładnie, a kiedy Rowan znów się odezwał, przez moment milczała. Przechyliła lekko głowę w bok.
— To zależy, czy naprawdę chcesz go uszczęśliwić, czy tylko zachować się poprawnie — odpowiedziała. — Jeśli to pierwsze, przynieś coś, co da się zjeść, wypić albo praktycznie wykorzystać. Mój ojciec umie doceniać jedynie moje obrazy i zdjęcia, ale tak naprawdę mógłby mieć puste ściany w domu.
Przerzuciła pędzle i wysuszyła włosie, zaraz potem układając je równo obok siebie według rozmiaru, tak żeby żaden nie wystawał bardziej, niż powinien.
— Myślę, że porządna whisky będzie w porządku. — Posłała mu krótkie spojrzenie. — Poza tym zapewne najbardziej ucieszy go to, że przyjdziesz, i prawdopodobnie nie powie tego wprost, tylko zaproponuje dokładkę mięsa.
Jakiś czas później zaczęła się licytacja. Nie było wielkiej sceny ani mikrofonu, tylko kilka osób stojących bliżej środka i reszta rozproszona wokół, z kubkami w dłoniach, trochę bardziej jeszcze zainteresowana rozmowami niż samym wydarzeniem. Aria obserwowała to z boku, pozwalając prowadzić licytację wolontariuszce z Mariesville Community Center. Pierwsze obrazy schodziły ostrożnie, a kwota, która miała trafić do szkół na zakup przyborów plastycznych, rosła powoli; niekiedy ktoś się wycofywał w połowie zdania, a innym razem ktoś dorzucał kilka dolarów więcej tylko dlatego, że nie chciał przegrać. Z czasem jednak pojawił się też śmiech, krótkie komentarze, a ktoś zaczął żartować, że kupuje obraz tylko dlatego, że pasuje do koloru ścian.
UsuńKaczuszka Rowana wywołała wyraźną reakcję. Najpierw śmiechy, potem kilka półgłośnych uwag, aż w końcu ktoś zaproponował pierwszą kwotę. Nie była wysoka, ale wystarczająca, żeby ktoś inny od razu ją podbił.
— Sto dolarów! — Aria podniosła rękę, włączając się do licytowania pewnej siebie rowanowej kaczuszki.
— Dwieście!
— Trzysta!
Kennedy spojrzała po zebranych, a wśród małego tłumu zauważyła Rowana. Najwidoczniej zamierzał obejrzeć licytację lub wziąć w niej udział. Wpatrywała się w niego przez moment; wyróżniał się ubrany w mundur, nieco zdystansowany, ale czujny. Aria znów podniosła rękę, rzucając kwotę:
— Tysiąc dolarów!
Aria Kennedy
[Bardzo dziękujemy za powitanie!]
OdpowiedzUsuńDahlia
[Dziękuję za przywitanie i tutaj :) Mając Rowana za szefa jestem pewna, że przynajmniej w pracy powinno być okej! Jak się tutaj troszkę zadomowię to pewnie pozwolę sobie zagadać w sprawie wątku ;) ]
OdpowiedzUsuńTessa
Aria rzadko brała udział w licytacjach, ale wiedziała, jak to wszystko działało. Dla niektórych walka o jakiś obraz bywała cenniejsza niż dzieło, bo liczyły się emocje i wygrana. Tutaj nie padały żadne zawrotne sumy, ale Kennedy słyszała już milionowe propozycje i wtedy nie czuła tego co teraz. Może chodziło o to, że pieniądze miały być przeznaczone dla dzieciaków ze szkół, a może o to, że po raz pierwszy od dawna sztuka była po prostu rozrywką? Wątpiła w to, aby licytujące osoby umiały podejść do tych obrazów technicznie, z okiem znawcy – i gdy obserwowała cały ten tłum, słysząc śmiechy i rozmowy, właśnie tak wyobrażała sobie idealny świat, w którym każdy mógłby traktować sztukę po swojemu.
OdpowiedzUsuńPrzede wszystkim jednak Aria chciała tę kaczuszkę. Była pewna siebie, miała dobry kształt i kolor, a poza tym po prostu niosła ze sobą jakiś przekaz. Kaczka może nie robiła niczego niezwykłego, ale rządziła stawem i ewidentnie radziła sobie ze wszystkim, co ją otaczało. Dlatego kiedy Kennedy wygrała licytację, jej usta wykrzywił delikatny uśmiech. Aria rzadko odpuszczała i była dość uparta, nie lubiła też przegrywać, co dawało dość specyficzną mieszankę, bo do tego dochodziło również jej urocze usposobienie, które dla niektórych wydawało się nieco chłodne, niemal robotyczne.
Doświadczyła już licytowania swoich prac i choć wtedy była ubrana w drogą, czystą sukienkę i najczęściej trzymała kieliszek wina, to teraz naprawdę chciała tutaj być. Zazwyczaj bardzo zależało Arii, aby jej obrazy trafiły do kogoś, kto docenia sztukę i dostrzega coś więcej w farbach i warstwach, bo każda praca w jakiś sposób była aktem obnażenia swojej duszy – nie całej, a tego jednego fragmentu, który zazwyczaj bywał modyfikowany przez konkretne emocje. Zdarzyło się też, że odmówiła sprzedaży swojego obrazu, bo zawsze zastrzegała sobie do tego prawo. To ona ostatecznie decydowała o tym, kto stanie się nowym właścicielem jej dzieła. Doskonale pamiętała, że wtedy jej obraz chciał kupić jej były, pierwszy chłopak, który ją zdradził, sądząc, że nigdy się tego nie dowie, a potem próbował przeprosić Arię, chcąc zdobyć jej pracę za prawie pół miliona dolarów. Był bogatym chłopcem, miał wpływowych rodziców, ale nic poza tym – wtedy, gdy była młoda i głupia, sądziła, że Oliver naprawdę cenił jej sztukę. Nie płakała jednak, nie błagała ani nie obwiniała się o nic, bo ostatecznie Aria Kennedy była po prostu sobą. A może chodziło o to, że wcale nie kochała Oliviera? A może nie umiała kochać w ogóle? Nigdy się nad tym nie zastanawiała.
Stała więc z boku, słuchając licytacji. Jej dwukolorowe oczy śledziły osoby, które rzucały kwotami, chcąc zdobyć obraz, który… był niedokończony. Aria chętnie zajęłaby się płótnem jeszcze raz, dopracowała szczegóły, pobawiła się światłem, zadbała o strukturę skóry, napięcie w palcach. Nie spodziewała się wielkiej kwoty za obraz i nawet nie oczekiwała, że taka będzie, bo nie o to chodziło. Kennedy chciała zrobić coś dobrego dla dzieciaków, a przy okazji nieco rozpromować galerię i zachęcić mieszkańców do częstszych odwiedzin.
Gdy usłyszała głos Rowana, który podał kwotę, przebijając pana z ratusza, odwróciła do niego głowę jeszcze raz. Zresztą nie tylko ona, większość zebranych wbiła w szeryfa swoje spojrzenia. Aria obserwowała przez moment, jak Johnson wzruszył ramionami, wyłapując ten gest dość dokładnie – i w tej chwili była pewna, że gdyby ktoś podbił jego propozycję, to wcale by się nie wycofał, a rzucił wyższą kwotą. Chyba jednak dobrze dobrała kwiaty, które powinien trzymać w ręce.
Ruszyła się, zbliżając się do Rowana w kilku krokach. Przecisnęła się przez mały tłum, bo szeryf stał gdzieś z tyłu, więc musiała przeprosić kilku licytujących. Ostatecznie udało jej się do niego dotrzeć.
— Powinieneś pozwolić mi dokończyć ten obraz — odezwała się, zatrzymując się naprzeciwko. Wpatrywała się w jego twarz, nieco zadzierając głowę. Jej wrażliwe na światło słoneczne oczy delikatnie się zmrużyły. — Gratuluję wygranej licytacji, szeryfie.
UsuńW międzyczasie swój występ zaczął Wade Calloway, który witał się z publicznością i otworzył występ jedną ze swoich bardziej znanych piosenek o zachodzącym słońcu i pięknej dziewczynie. Piosenka była skoczna, głos Callowaya nieco zachrypnięty, a tłum zebrany pod małą sceną zdecydowanie się ożywił. Zaraz potem wśród mieszkańców pojawili się wolontariusze, którzy rozdawali małe, papierowe woreczki wypełnione kolorowymi proszkami – intensywną czerwienią, żółcią, błękitem i zielenią.
Aria odebrała jeden z woreczków od uśmiechniętej, młodej dziewczyny, wsadziła do niego dłoń i schwyciła w palce nieco pigmentu.
— To Festiwal Kolorów — przypomniała, a przy okazji zrobiła krok w tył, wciąż wpatrując się w szeryfa. — I powinniśmy dobrze powitać wiosnę, Rowanie — mówiąc to, cisnęła w jego stronę garść kolorowego proszku, który rozbił się o jego koszulę i ramię, zostawiając wyraźną czerwoną i żółtą smugę, sięgającą aż do jego szyi i brody.
Nie czekała, aż zareaguje. Cofnęła się jeszcze o krok, jakby przewidując, co może nastąpić, a potem odwróciła się, znikając w tłumie, z cieniem uśmiechu, który pojawił się zupełnie mimowolnie. Obróciła się jedynie raz przez ramię, widząc, że Rowan Johnson odbiera od innego wolontariusza własny woreczek z kolorowym proszkiem. Zasłoniła usta brudnymi od pigmentu palcami, ukrywając śmiech, i pobiegła przed siebie, sądząc, że szeryf nie będzie miał problemu, żeby złapać sprawcę kolorowego zamieszania.
Aria Kennedy
Aria zdecydowanie nie lubiła niedokończonych spraw. Wszystko, czego się dotykała, musiało być doprowadzone do końca, niezależnie od tego, czy był to obraz, jakieś przedsięwzięcie czy relacja. Nie lubiła domysłów ani nie marnowała energii, by tworzyć sobie szereg wymówek lub kłamstw – podchodziła do życia dość praktycznie, sądząc, że tak będzie po prostu łatwiej. Jej oczy lekko przesunęły się w bok, ale zdecydowanie pozwoliła Rowanowi zajrzeć sobie w to zwierciadło jej duszy, które, jak już słyszała, pokazywało dwojakość tego, jaka była. Aria nie do końca to rozumiała, bo nikogo nie udawała ani nie próbowała się nikomu przypodobać – była po prostu sobą.
OdpowiedzUsuńRzucając w Rowana kolorami, nie brała pod uwagę tego, że mógłby się obrazić albo, co gorsze, zarzucić jej, że jest niepoważna i że będzie musiała się z tego tłumaczyć. Nie miała pojęcia, czy po prostu zdążyła wyczuć szeryfa tak, aby wiedzieć, że ten da się wciągnąć w tę zabawę, czy mimo wszystko podjęła ryzyko, że skończy jako bezczelna dziewucha, która nie rozumie, jak ważny był mundur, choć nie o mundur ani o służbę teraz chodziło.
Obróciła się jeszcze raz przez ramię, a widząc, że Rowan biegnie w jej stronę, próbowała nieco przyspieszyć, ukryć się w tłumie, choć pewnie szeryf od razu odnalazłby wzrokiem jej białe włosy – nie byłaby zbyt dobrym złodziejem, bo niemal od razu rzucała się w oczy. Przeciskała się przez mieszkańców, łapiąc oddech. Nie chciała, aby złapał ją tak łatwo, więc ani trochę nie zwolniła i ani razu już nie obejrzała się za siebie.
Sapnęła cicho, czując jego ręce w talii, a jej dłonie wystrzeliły nieco w górę, gdy z jej ust uciekł śmiech. Pisnęła cicho, z rozbawieniem i z niedowierzaniem, kiedy Rowan obrócił się z nią wokół własnej osi. Dwukolorowymi oczami łapała kolorową falę, obserwując, jak barwy mieszają się ze sobą. Przez moment wydawało jej się, że znajduje się w zupełnie innym świecie, w świecie, w którym niebo ma tak różne kolory, że trudno wyłapać je wszystkie.
Wzięła głębszy oddech, gdy Rowan pozwolił jej poczuć ziemię, a potem otworzyła lekko usta, chcąc się odezwać, ale nie zdążyła nic powiedzieć, bo szeryf bezczelnie wsadził rękę do papierowej torby i cisnął pigmentem w jej stronę, co wywołało jej śmiech. Nie spodziewała się aż takiej zemsty. Sięgnęła dłońmi do twarzy, aby palcami zebrać trochę kolorów z powiek, a potem wbiła wzrok w szeryfa, który był tak samo kolorowy jak ona. I chyba po raz pierwszy dostrzegła w Rowanie Johnsonie coś tak… luźnego, lekkiego, niemal jasnego. Jego śmiech, uśmiech, przyspieszony od biegu oddech, kolory, które przyległy do jego ubrania, szyi, rąk i twarzy. Przez moment podziwiała szeryfa tak, jak podziwia się obraz, który pokazuje więcej i więcej, gdy dostatecznie długo obserwowało się pociągnięcia pędzla, cienie czy grę świateł.
— Jeśli nie będzie zadowolona, zawsze możemy ją aresztować. — Uśmiechnęła się, mówiąc to, a potem spojrzała w stronę sceny i rozejrzała się wokół. Niektórzy zaczęli wesoło tańczyć, inne osoby dreptały w miejscu, jeszcze wstydząc się dołączyć do reszty. Wade Calloway śpiewał nisko, chrypliwie, dając z siebie wszystko, aby rozruszać tłum, a był w tym mistrzem.
Aria jeszcze raz przetarła palcami twarz, wcale nie przejmując się tym, jak wyglądała. Jej białe włosy nie były już tak śnieżne, blada twarz nabrała kolorów tęczy, a dwukolorowe oczy zostały przez nie podkreślone. Wokół słychać było muzykę, śmiechy i rozmowy – festiwal nabrał rozpędu.
Usuń— Zmusiłam cię do malowania, wylicytowałam twoją kaczuszkę, pobrudziłam cię… — wymieniła, wpatrując się w twarz Rowana. Próbowała się nie uśmiechać, ale trudno było zachować powagę, gdy stała naprzeciwko dwa razy większego od siebie mężczyzny, który pokryty był różnymi kolorami.
— To zdecydowanie mnie powinieneś dzisiaj aresztować — mruknęła, dociskając palce do swoich ust, jakby to miało zasłonić jej rozbawiony grymas.
Aria Kennedy 🎨🎉
i ja, które z utęsknieniem na Was czekały 💙🤎
Chyba właśnie to doceniała Aria w sztuce – tę swobodę i to, że czasem wcale nie chodziło o piękne obrazy czy rzeźby. Piękno posiadało różne źródła, a jeśli Festiwal Kolorów miał przypomnieć mieszkańcom Mariesville, że warto brać udział w takich przedsięwzięciach, że czasem liczy się swoboda i że kolory nie są aż tak straszne, to Aria właśnie to chciała oglądać, bo było to częścią tego, co chciała przekazać swoim odbiorcom poprzez sztukę, choć może interpretowała to wszystko za bardzo, może było to o wiele prostsze, niż myślała: ludzie po prostu lubią czuć się beztrosko. Jednak za wplątanie szeryfa Mariesville w tę kolorową zabawę powinna dostać co najmniej medal. Rowan Johnson, brudny od pigmentu, uśmiechnięty i wyluzowany – jeśli to nie miało przekonać wiosny do tego, aby się tutaj pokazała, to Aria nie wiedziała, co jeszcze mogliby zrobić.
OdpowiedzUsuńCicho wierzyła w to, że Rowan nie będzie domagał się zadośćuczynienia w służbowy sposób, a kiedy się odezwał, mimowolnie się zaśmiała. Jego wymowny ton i wesoły uśmiech sprawiały, że nie mogła przestać się uśmiechać, a to oznaczało, że Johnson umiał żartować i robił to dobrze. Może to była jakaś supermoc osób, które pracowały w policji? Jej ojciec także rzucał trafionymi komentarzami – podobno tak poderwał jej matkę, bo, jak mówił, nic nie przyciąga kobiety tak bardzo, jak mężczyzna, który umie ją rozśmieszyć. Aria dodawała wtedy, że owszem, musiało tak być, bo podczas śmiania zazwyczaj zamykało się oczy, a skoro były one zamknięte, to i nie widziało się tak bardzo męskich wad.
— Zadośćuczynienie? W porządku, chodź, w ramach zadośćuczynienia nakarmię cię i napoję — odparła, zaczesując kilka luźnych kosmyków włosów w tył. — I tak, w tym momencie próbuję cię przekupić jedzeniem, szeryfie.
Spojrzała po sobie, gdy Rowan wspomniał o kolorach, które akurat były jej do twarzy. Uśmiechnęła się lekko, słysząc to, a potem stwierdziła:
— Tobie również. Najbardziej podoba mi się ta czerwień w twoich włosach. Dobrze kontrastuje z resztą.
Chwilę później wskazała ruchem głowy budkę z frytkami i lemoniadą, stojącą nieco z boku, przy samej linii drzew; niewielką, drewnianą, z ręcznie wypisaną tabliczką i słoikami pełnymi plasterków cytryn. Prowadził ją Mason Clarke, miejscowy chłopak, który co roku pojawiał się na festynach z tym samym, prostym menu i niezmiennie dobrą lemoniadą.
— Tam — dodała krótko. Ruszyła pierwsza, nie oglądając się, czy Rowan idzie za nią, jakby uznała to za coś oczywistego, choć oczywiście nie mogła być pewna, czy szeryf pójdzie jej śladem. Przecisnęła się między ludźmi, omijając dzieci z watami cukrowymi i kilka rozłożonych koców, aż zatrzymała się przy ladzie.
— Dwie lemoniady i frytki — powiedziała do Masona, zanim jeszcze Rowan zdążył się odezwać.
Zapłaciła za wszystko, wyciągając gotówkę z jednej z kieszonek w pobrudzonej sukience, i dopiero wtedy odwróciła głowę w jego stronę, mrużąc lekko oczy w słońcu. Były bardziej wrażliwe niż u większości osób, dlatego zawsze mimowolnie je zwężała, gdy była na zewnątrz; sztuczne światło nie raziło jej aż tak bardzo, więc podczas naprawdę słonecznych dni raczej unikała wychodzenia w godzinach największego nasłonecznienia.
— Możesz uznać, że to część mojej strategii — odezwała się. — Najpierw jedzenie, potem ewentualne negocjacje.
Odebrała od Masona papierową tackę z frytkami i dwie lemoniady w przezroczystych kubkach, w których pływały cienkie plasterki cytryny i kilka listków mięty. Na moment zatrzymała się, jakby sprawdzała, czy wszystko jest w odpowiednich proporcjach. Potem wyciągnęła rękę w stronę Rowana, wręczając mu jedzenie, i wyciągnęła się po dwie kolorowe słomki, bo w tłumie zapewne wygodniej będzie pić przez nie.
— Proszę — powiedziała krótko. Zanim jednak zdążył cokolwiek zrobić, sięgnęła do tacki i bez większego zawahania zabrała jedną z frytek. — Muszę sprawdzić, czy nadają się do przekupstwa — dodała, unosząc ją do ust, i spróbowała, przechylając głowę odrobinę w bok, jakby analizowała smak. Oblizała dolną wargę językiem, czując przy niej sól. — Są naprawdę dobre.
Pożegnała się z Rowanem, gdy zadośćuczyniła mu całą tę kolorową zabawę i była pewna, że został przekupiony frytkami, które ostatecznie zjedli wspólnie, i lemoniadą. Wróciła jednak do domu jakiś czas później – musiała mieć pewność, że festiwal skończy się dobrze, oddała też pieniądze z licytacji głównej wolontariuszce i zabrała rowanową kaczuszkę ze sobą. W domu napisała jeszcze SMS-a do szeryfa: Dziękuję za dzisiaj. Widzimy się jutro o 15 :).
UsuńOd rana w domu panował chaos, którego nie dało się pomylić z niczym innym. Urodziny jej ojca zawsze wyglądały podobnie; trochę za dużo jedzenia, trochę za dużo krzeseł wyniesionych do ogrodu i ten rodzaj zamieszania, który Leon uważał za nieodłączną część dobrze zorganizowanego spotkania. Już od rana krzątał się między kuchnią a tarasem, jakby sam fakt, że kończy sześćdziesiąt jeden lat, dawał mu prawo do rządzenia się. W końcu rozpalił grilla, którego kupił za zawrotną sumkę, grill był jego dumą, a w powietrzu szybko zaczął unosić się zapach dymu, przypraw i marynowanego mięsa. Rose kręciła się między stołem w salonie a wyjściem do ogrodu, poprawiając półmiski i przestawiając ciasta.
Aria również pomagała od rana, a kiedy ojciec zaczął witać pierwszych gości, przebrała się w satynową sukienkę w kolorze chłodnej lawendy, przewiązaną w talii, z luźniejszym dołem i nieco bufiastymi rękawami kończącymi się tuż przed nadgarstkami, z wyciętymi plecami, ale zasłoniętym dekoltem. Pachniała dzisiaj karmelem i pomarańczą.
W ogrodzie zrobiło się już gwarno. Kilku kolegów Leona z pracy trzymało schłodzone piwo i rozmawiało o pracy, dzieciach, emeryturze – ich głosy niosły się ponad ogrodem, przerywane śmiechem i żartami. Był tam Thomas „Tom” Gallagher, który mimo przejścia na emeryturę nadal zachowywał się tak, jakby w każdej chwili miał wrócić na służbę. O jego ramię opierała się jego żona, Elaine, drobna blondynka o łagodnym uśmiechu, która znała chyba wszystkie historie opowiadane przez Toma na pamięć. Niedaleko stał Daniel Brooks, który częściej słuchał niż mówił, ale kiedy już się odzywał, to mówił w punkt. Towarzyszyła mu długoletnia partnerka, Marianne, elegancka, ciemnowłosa kobieta, która trzymała kieliszek wina i co jakiś czas poprawiała mężowi kołnierzyk. Victor Ramirez opierał się o stół, mówiąc głośniej niż wszyscy i gestykulując tak intensywnie, jakby każda anegdota właśnie tego wymagała. Był też Harold Jenkins, najstarszy z nich, z siwiejącymi włosami i spojrzeniem kogoś, kto widział zdecydowanie za dużo, ale zdążył to przetrawić.
Aria właśnie poprawiała talerze przy stole, kiedy rozległ się dzwonek do drzwi. Ustawiła ostatnie naczynie, a potem przeszła przez korytarz, słysząc za plecami przytłumione odgłosy z ogrodu i syk grilla. Zatrzymała się przy drzwiach, poprawiła luźny kosmyk włosów, który ozdobił jej czoło, po czym nacisnęła klamkę. Po drugiej stronie stał Rowan; jej spojrzenie mimowolnie przesunęło się po jego twarzy, ramionach i ubraniu. Tym razem nie był w mundurze.
— Przyszedłeś — odezwała się i odsunęła od drzwi, robiąc mu miejsce, aby wszedł do środka. — Tata już zaczął opowiadać swoje żarty o pracy, więc to idealny moment, aby się dołączyć. Reszta już jest.
Aria Kennedy
party time 🥳🍾
Rowan dobrze wyglądał w tej wersji; biała koszula, ciemnoszare spodnie. Ta delikatna, niewymuszona elegancka miała w sobie coś przyciągającego i zdecydowanie pasowała do okazji. Poza tym, gdy przechodził obok niej, poczuła zapach jego perfum: kardamon i wanilia?
OdpowiedzUsuń— Tego jestem akurat pewna — rzuciła, bo Leon lubił powtarzać swoje historyjki i żarty i wcale się z tym nie krył. Był dobrym facetem, który pracował długo i efektywnie, uczył też młodszych, jak poradzić sobie w szeregach, a gdy w końcu ogłosił, że usuwa się w cień, chyba każdy żałował, że nadszedł ten czas.
— Dziękuję, miło z twojej strony. — Przyjęła box z różowymi gerberami i wciśniętym z boku pudełeczkiem czekoladek. Wsadziła nos w kwiaty, chcąc poczuć zapach płatków, a potem dodała: — Czuję się trochę tak, jakbym to ja miała urodziny. Uwielbiam słodycze. Mama będzie zachwycona gerberami.
Szeryf nie musiał aż tak się starać, ale wiedziała, że wynikało to z dobrego zachowania. Ona również nie lubiła przychodzić do kogoś z pustą ręką i starała się mieć ze sobą coś, co albo można zjeść, albo wsadzić do wazonu.
Zaraz potem zaprowadziła Rowana w stronę ogrodu i pozwoliła, aby się rozgościł. Wróciła do domu tylko po to, żeby zająć się kwiatami, a gdy dołączyła do grilla, szeryf został już ciepło przyjęty.
— Rowan! — Leon przywitał młodszego mężczyznę z uśmiechem i uścisnął jego dłoń po męsku, a gdy zobaczył drewnianą szkatułkę, zaświeciły mu się oczy. — Nigdy nie zawodzisz, co?
Poklepał Johnsona po ramieniu, dziękując mu i za prezent, i obecność, a potem pokazał mu miejsce wśród reszty zaproszonych i stanął przy grillu jak przy swoim stanowisku dowodzenia, z jedną ręką opartą o blat, drugą obracając kawałki mięsa. Zapach przypraw i dymu unosił się nad ogrodem widoczną chmurką.
— Częstuj się. Tam jest piwo, a jeśli wolisz schłodzone, to tam mamy lodówkę turystyczną — odezwał się. — No chyba że preferujesz whisky z lodem, wtedy Ramirez się tym zajmie, bo odkąd tutaj przyszedł, przytula do siebie butelkę, no, prawie jak za starych dobrych czasów.
Aria stanęła przy stole, sprawdzając, czy niczego nie brakuje, a przy okazji uśmiechnęła się lekko, słuchając męskich rozmów.
— To był najgłupszy patrol w moim życiu — zaczął Tom, już lekko rozbawiony. — Jedziemy, bo ktoś zgłosił podejrzane odgłosy w ogrodzie. Myślimy: okej, ktoś się kręci po posesji.
— I co? — dopytał Brooks.
— I nic! — Parsknął śmiechem. — Okazało się, że to była… koza. Sąsiada. Stała pod oknem i beczała.
— Ty, ale to i tak lepsze niż ten typ, co zgłosił kradzież… własnego samochodu — skwitował Daniel, trzymając się za bok. — Bo zapomniał, gdzie zaparkował.
Śmiech rozlał się falowo, aż Gallagher zakrztusił się piwem. W międzyczasie Rose krążyła między gośćmi z miską sałatki, jakby to była jej osobista misja.
— Spróbuj, naprawdę — zwróciła się do Elaine z ciepłym uśmiechem, nakładając jej porcję, zanim ta zdążyła odmówić. — Zrobiłam rano, świeża.
— Rose, ja już jadłam… — Elaine próbowała się sprzeciwić, ale zdecydowanie nikt nie był w stanie przekonać kobiety do tego, że nie jest się już głodnym.
— To zjesz jeszcze trochę — skwitowała Kennedy.
Aria zajęła miejsce naprzeciwko Rowana, trzymając w ręce schłodzone piwo, choć wciąż czuła się nieco nieswojo, gdy piła przy rodzicach. Była już dorosła i nie robiła nic nielegalnego, ale gdzieś z tyłu głowy wciąż miała to ciche, uporczywe przekonanie, że mama pośle jej karcące spojrzenie, ale gdy zerknęła w stronę Rose, ta piła kolorowego drinka, którego zrobiła sobie przed chwilą, stukając się szklanką z Marianne.
Usuń— Aria, słyszałem, że twoje warsztaty to prawdziwy hit — odezwał się Harold Jenkins, wbijając wzrok w młodą dziewczynę. — Moja wnuczka najchętniej to by tam zamieszkała, jest zachwycona. Nie wiem, jak to robisz, ale dobrze, że znalazł się ktoś, kto się stara… masz to po ojcu. Leon też zawsze się starał i zostawał po godzinach, aż musieliśmy go czasem wywalać, bo gdy już wpadał w trans, to zapominał o jedzeniu i prysznicu.
— Po prostu przyznaj się, Jenkins, że bałeś się, że Rose do nas wpadnie i wszystkich opieprzy za robotę po godzinach — wtrącił Leon, potrząsając z rozbawieniem głową. Zaczął ściągać mięso z grilla, podsuwając gościom. — Jedzcie, jedzcie, nikt stąd nie wyjdzie głodny… i trzeźwy.
— Dziękuję. — Aria uśmiechnęła się do Harolda, a słysząc komentarz ojca, przewróciła oczami ze śmiechem. Zaraz potem spoważniała nieco i dodała: — Po prostu chciałam stworzyć miejsce, gdzie każdy będzie mógł być sobą, bez spełniania oczekiwań czy oceniania przez innych. Jeśli będę musiała siedzieć po godzinach, to niech tak będzie, bo... czuję, że ma to sens.
— To co? Za robienie rzeczy, które mają sens, i za Leona, który zawsze ten sens widział! — Gallagher wzniósł toast z szerokim uśmiechem.
Aria Kennedy🍻
Aria też nie piła często, a gdy to robiła, to zazwyczaj piła z głową. Przyzwyczaiła się już do imprez, podczas których należało trzymać kieliszek w ręku i rozmawiać, dlatego też wiedziała, jak zapanować nad chęcią napicia się więcej dla towarzystwa. Nigdy nie zdarzyło jej się upić, gdy była poza domem, bo lubiła mieć kontrolę nad tym, co się działo. Wiedziała, oczywiście, że wielu artystów miało problem z alkoholem lub innymi używkami, ale Aria zwyczajnie nie należała do tego grona, bo jej umysł działał inaczej nawet bez tych środków. Nie była też kimś, kto lubił ostro imprezować, choć jako studentka zaliczyła parę większych imprez, zazwyczaj wychodząc po kilku godzinach. Czasem tłumaczyła sobie, że studia dadzą jej coś, czego nie miała jako dziecko i nastolatka: przynależność, ale szybko okazało się, że nie pasuje nawet do ekstrawaganckich artystów, bo nie robiła tego, co było w modzie. Zawsze malowała to, co chciała i mówiła to, co myślała, a to nigdy nie przynosiło jej zbyt wiele dobrego.
OdpowiedzUsuńByć może trochę więcej zaczęto mówić o galerii, bo coś zaczęło się dziać. Aria wróciła do Mariesville dwa lata temu, przynosząc ze sobą chęć do działania i siłę, której nie dało się rozproszyć. Była zaangażowana w promowanie galerii, zajęcia artystyczne dla mieszkańców i chętnie organizowała różne rzeczy, a Festiwal Kolorów był jedną z tych większych. Robiła to wszystko, bo chciała, a nie dla sławy czy poklasku. Jeśli mogła wykorzystać jakoś swoją pozycję, talent i sławę, to w ogóle się nad tym nie zastanawiała. Poza tym miała świetny przykład w rodzinie; ojciec zawsze starał się każdemu pomagać, był w stanie zerwać się z łóżka, żeby zjawić się u kumpla w potrzebie, a mama jako pielęgniarka zawsze była dobrze przygotowana do tego, aby wkroczyć w odpowiednim momencie. Niczego się nie bała, po prostu działała.
Upiła łyk piwa, przełykając, i delikatnie potarła kciukiem butelkę. Gdy Rowan się odezwał, spojrzała w jego stronę, co nie było trudne, bo siedział naprzeciwko niej. Zaśmiała się cicho, gdy porównał ruch w galerii do miejscowego baru, co być może było trafnym określeniem, bo Aria, oczywiście, odnotowała większe zainteresowanie sztuką. Coraz więcej osób chciało przychodzić, aby wziąć udział w spotkaniach z artystami czy w wykładach, a wystawy zachęcały do tego, żeby choć raz zobaczyć, co się działo w galerii. Aria była dumna z tego, co osiągnęła wraz z innymi pracownikami Mariesville Art Gallery.
— Chętnie cię u nas ugościmy, szeryfie — odpowiedziała, uśmiechając się lekko, a kiedy wspomniał o braku talentu do malowania, przewróciła nieco oczami. — Och, proszę cię, nie jesteś aż tak zły, kaczuszka miała całkiem niezłe proporcje.
Posłała mu znaczące spojrzenie, bo przecież doskonale wiedziała, że jednak coś umiał namalować, nawet jeśli była to tylko kaczuszka. Miała ten obraz u siebie; kaczuszka stanęła pod ścianą, czekając, aż Aria znajdzie dla niej miejsce, którego i tak było niewiele w pokoju, który był jej od zawsze. Obiecała sobie, że gdy już zdecyduje się kupić dom, weźmie te wszystkie obrazy ze sobą i znajdzie przestrzeń dla każdego z nich.
Mieszkanie z rodzicami nie było trudne, bo ani Rose, ani Leon nie próbowali wtrącać się w jej życie, zresztą nigdy tego nie robili, owszem, martwili się i wspierali ją we wszystkim, ale przy tym dawali jej przestrzeń. Gdy zdecydowała się wrócić do Mariesville, zmęczona wielkim światem, artystami, którzy nigdy nie byli do końca trzeźwi, i aferami, rodzice od razu zaproponowali, aby zatrzymała się u nich, przynajmniej do czasu, kiedy nie znajdzie czegoś swojego. I szukała swojego miejsca już od jakichś dwóch lat, nie mogąc dostrzec w żadnym domu tego czegoś, dlatego wciąż zwlekała z zakupem.
— Oh, właśnie! — Rose klasnęła w ręce, a potem sięgnęła po telefon komórkowy, odblokowała ekran i pokazała wszystkim artykuł o Festiwalu Kolorów, a potem kliknęła w zdjęcie, które przedstawiało Arię i Rowana. — Wyszliście naprawdę cudownie. W artykule napisali, że, cytuję: „… Festiwal Kolorów to wydarzenie, które pozwala mieszkańcom być i przeżywać, bo niezależnie od tego, czy jest się szeryfem miasteczka, burmistrzem, czy dyrektorem szkoły, każdy powinien przypomnieć sobie, co oznacza dobra zabawa”.
UsuńRose uśmiechnęła się z dumą, sięgając do Arii i ściskając delikatnie jej rękę.
— To naprawdę niezłe zdjęcie, no i, skoro Ethan Caldwell napisał o festiwalu coś dobrego, to… chyba nawet on się świetnie bawił — skwitowała Marianne, unosząc swoją szklankę z drinkiem. — Za pięknych ludzi i ich piękną pracę!
Urodzinowy grill się rozkręcił, pojawiło się więcej żartów i opowiastek, jedzenie było dobre, a Leon wydawał się szczęśliwy. Aria zerkała w stronę ojca, który nie przestawał mówić i się śmiać – lubiła go takiego widzieć.
— Pójdę po tort — szepnęła w stronę mamy, podnosząc się z miejsca. Rose przytaknęła, cicho dziękując, a potem dołączyła do rozmów o tym, jak poznała się z Leonem, bo akurat zaczęło się wspominanie lat, kiedy Kennedy był jeszcze młokosem, który ledwo co zaczął robotę i próbował poderwać, jak to powiedział, najgorętszą dziewczynę w mieście.
— Rowanie, pomożesz mi? — spytała cicho, delikatnie opierając dłoń o jego ramię i pochylając się do jego ucha.
Nie chciała wyciągać mamy z rozmowy, a szeryf był najbliżej, więc miała nadzieję, że szybko uwiną się z tortem. Weszła do domu, prowadząc Johnsona przez korytarz do jasnej kuchni. Wyciągnęła z lodówki całkiem spory tort, który kształtem przypominał ukochane auto Leona – Porsche Cayenne.
— Tata uwielbia ten samochód, pewnie gdyby tylko mógł, uznałby je oficjalnie za swoje dziecko — skwitowała, wbijając w ciasto świeczki i dwie brokatowe laski, które, gdy się je podpaliło, zaczynały iskrzyć jak wulkany. Odsunęła się nieco, aby Rowan mógł złapać tort od spodu.
Opuszczając kuchnię, sięgnęła po zapalniczkę. Zapaliła świeczki i wulkany jeszcze przed wejściem do ogrodu. Brokatowe iskierki wybuchły niemal od razu, rozświetlając wszystko wokół.
— Sto lat… — zaczęła śpiewać, a chwilę później dołączyła też reszta imprezowiczów. Głosy połączyły się szybko, mniej lub bardziej czysto, głośno, z uśmiechem, czasem z rozbawieniem.
Rose stała z telefonem w ręku, śpiewając i krążąc wokół, próbując uchwycić każdy moment aparatem.
— Poczekajcie, jeszcze raz! Leon, nie ruszaj się! Aria, stań trochę bliżej! — rzuciła, robiąc kolejne zdjęcia, zanim ktokolwiek zdążył zaprotestować.
Leon zdmuchnął świeczki, poczekał aż wulkany ostygną, a wtedy zaczął kroić tort, choć było mu zdecydowanie szkoda to robić, bo ciasto wyglądało zbyt dobrze.
— Proszę. — Aria podała talerzyk Rowanowi i stanęła obok niego ze swoją porcją tortu. Nabrała trochę ciasta na mały widelczyk i posmakowała; wypiek smakował delikatną wiśnią i karmelem.
Zmrużyła lekko oczy, gdy zawiał mocniejszy wiatr, a potem zmarszczyła nos, czując wyraźniej perfumy Johnsona.
— Kardamon i wanilia — powiedziała niemal od razu, jakby to było oczywiste, że każdy potrafił wychwycić odpowiednie nuty zapachowe. Zerknęła w stronę szeryfa. — Pachniesz jak deser.
Aria Kennedy 🎂 🎉
Aria była z rodzicami dość blisko i zapewne dlatego tak łatwo było jej wyrażać siebie, bo nigdy nie została skrytykowana za swój sposób bycia, a wiedziała, że bywała… inna. Wyróżniała się, widziała świat nieco inaczej i z całą pewnością wydawała się nieco dziwna, choć niektórym ani trochę to nie przeszkadzało. Dla Kennedy najważniejsza jednak była akceptacja rodziców; to tata był jej największym fanem, wspierał ją i pojawiał się podczas jej wystaw, próbując zazwyczaj maskować łzy wzruszenia tłumaczeniem się, że światło jest za bardzo rażące. Mama natomiast zawsze była obok, niezależnie od tego, co się działo, trzymając jej stronę – była jej najlepszą przyjaciółką. Aria, oczywiście, wiedziała, kim była rodzina Johnsonów, ciężko byłoby nie znać tego nazwiska, mieszkając w Mariesville, ale nie interesowała się tym szczególnie. Nazwiska, pozycja czy to, kto kogo znał, rzadko miały dla niej większe znaczenie – były tylko informacją.
OdpowiedzUsuńObecnie mogłaby przyjrzeć się Johnsonom jedynie przez pryzmat Rowana, choć miała świadomość, że nie był żadnym reprezentantem swojej rodziny, a jedynie samego siebie, jak każdy w Mariesville. Poznając szeryfa, wiedziała o nim dość sporo, bo Leon lubił rozmawiać przy stole o służbie, znajomych i zmianach – starszy Kennedy darzył młodszego Johnsona sympatią i szacunkiem, a Aria wiedziała, że jeśli jej ojciec kogoś lubił, ten ktoś musiał być przynajmniej godny zaufania. Ale o tym wolała przekonać się osobiście.
Cieszyła się, że do tej pory urodzinowy grill jest tak luźny i że każdy czuł się tutaj swobodnie. Popatrzyła w stronę ojca, który zaczął głośno zachwalać swoje auto, jakby naprawdę traktował je jak swoje dziecko – mimowolnie się uśmiechnęła, wiedząc, że Leon kochał w życiu trzy rzeczy: swoją rodzinę, auto i pracę. Aktualnie próbował radzić sobie z emeryturą i wymyślał coraz to nowsze hobby, aby jakoś zająć czas, a przy tym coraz częściej mówił o wnukach, że skoro ma teraz tyle czasu, to mógłby zająć się jakimś łobuzem. Aria podchodziła do tego raczej z żartem, nie czując presji – wiedziała, że chce być mamą, ale nie traktowała tego jak celu, który trzeba osiągnąć w konkretnym momencie, bo żeby stworzyć prawdziwą rodzinę, należało mieć przy sobie kogoś, kto będzie gotów dostatecznie się zaangażować i nie wycofa się, gdy zacznie być ciężko.
Zjadła trochę tortu, który powinien być taki nie za słodki, a ten smakował naprawdę nieźle, bo wiśnia nieco łamała smak karmelu i dopełniała biszkopt. Zebrała widelczykiem wierzchnią polewę ciasta, a potem spojrzała w stronę Rowana, gdy się odezwał.
— Dobry — potwierdziła, jakby naprawdę to oceniała i odwzajemniła się spojrzeniem, w którym także objęła całą jego sylwetkę. Stojąc obok niego, czuła się niska, ale nie malutka w zły sposób. To był kolejny raz, gdy była tak blisko Rowana i tym razem też jej to nie przeszkadzało, być może ta swoboda wynikała z tego, że żadne z nich nie próbowało niczego udawać ani być w centrum. Było w tym coś prostego. Przyjemnie nieinwazyjnego. Jak dobrze dobrany kolor, który nie walczy z resztą obrazu, tylko sprawia, że całość zaczyna mieć głębię.
— Wiosna bywa nieprzewidywalna — stwierdziła. — I trochę chaotyczna.
Zerknęła w stronę swojego talerzyka, przesuwając widelcem po torcie, zanim znowu skierowała spojrzenie do Rowana.
— Ale jeśli wyglądam w twoich oczach jak wiosna, to zakładam, że nie masz nic przeciwko temu chaosowi w swoim życiu. — Posłała mu swój delikatny uśmiech i także wzięła kolejny kawałek ciasta do ust.
Reszta wieczoru potoczyła się miękko i bez większego planu. Leon wrócił do grilla, Rose dopilnowała, żeby nikt nie był głodny, a dawni koledzy ojca znów zaczęli opowiadać historie ze służby, śmiejąc się z własnych żartów. Aria siedziała obok Rowana, słuchając tych wszystkich opowiastek i wspominek, i ani trochę nie przeszkadzał jej ten gwar.
Kiedy zrobiło się już chłodniej, a goście zaczęli przechodzić do salonu, aby usiąść wygodnie przy stole i dokończyć ciasto, napić się i porozmawiać w nieco spokojniejszej atmosferze, Aria odstawiła pusty talerzyk i zerknęła w stronę szeryfa, delikatnie pochylając się w jego stronę.
Usuń— Skoro zamierzasz odwiedzić galerię, myślę, że powinieneś wiedzieć coś więcej o obrazach, a tak się składa, że u góry mam swoją pracownię — zaczęła, a potem dodała: — Tata zaraz zacznie trzeci raz opowiadać historię o skradzionym radiowozie, więc możemy uciec, zanim dojdzie do, jego zdaniem, najlepszej części.
Aria nie zrobiła z tego wielkiej ucieczki. Po prostu poczekała, aż Leon zacznie od słów „a wtedy dyspozytor zadzwonił drugi raz…”, po czym zerknęła w stronę Rowana i skinęła głową w stronę korytarza.
— Teraz — powiedziała cicho, z rozbawieniem, czując się jak nastolatka, która wymyka się z rodzinnego obiadu.
Aria szła przodem, prowadząc Johnsona po schodach – na piętrze było ciszej, a gwar z salonu docierał tutaj nieco przytłumiony. Zatrzymała się przy drzwiach swojego pokoju, a potem pociągnęła za klamkę. Pokój bardziej przypominał pracownię niż sypialnię. Łóżko istniało, ale zostało zepchnięte w stronę ściany i przykryte jasną narzutą. Przy oknie stała sztaluga z niedokończonym płótnem – ciemne liście, fragment zwierzęcego grzbietu i oko ukryte między płatkami czegoś, co dopiero miało stać się kwiatem. Na parapecie stały słoiki z pędzlami, część idealnie czysta, część wciąż nosząca ślady pigmentu.
Obrazy były wszędzie. Oparte o ściany, ustawione jeden za drugim, wsunięte pod komodę, zawieszone krzywo tylko dlatego, że Aria jeszcze nie zdecydowała, czy powinny tam zostać. Jedne przedstawiały kwiaty z ludzkimi spojrzeniami ukrytymi w koronach, inne zwierzęta wyłaniające się z botanicznych form. Były też dłonie i twarze. W powietrzu unosił się zapach farby i papieru.
Aria od razu poprawiła jedno z płócien, przesuwając je o kilka centymetrów.
— To jest mój pokój i pracownia — odezwała się, odwracając się w stronę szeryfa. Splotła ręce za swoimi plecami, idąc tyłem aż do okna i przystanęła obok sztalugi. — Moje pierwsze płótno dostałam od taty… a potem pojawiły się kolejne. — Spojrzała po obrazach. — Nie wszystkie są dobre. Niektóre nie powinny w ogóle istnieć, ale skoro powstały, mają też duszę i muszą mieć swoje miejsce.
Aria Kennedy 🌼🖼️
Chaos mógł oznaczać wiele, ale dla Arii owy chaos musiał być uporządkowany. Raczej nigdy nie próbowała być kimś, kto mieszał albo sprawiał, że coś stawało się trudniejsze – była konkretna i zawsze wyrażała wszystko wprost, bez zbędnego owijania w bawełnę. Wynikało to przede wszystkim z tego, jaką osobą była i jak podchodziła do relacji oraz emocji. Każdy człowiek, który pojawiał się w jej życiu, był białym płótnem, które zapełniało się kolorami – i wtedy łatwo było zobaczyć, kto wniósł ze sobą coś pozytywnego, dobrego. Nie liczyła, oczywiście, że każda więź będzie prosta, bo zawsze pojawiały się mniejsze lub większe przeszkody, ale miała dość udawania, miała dość toksycznego zachowania czy podwójnych standardów, które ktoś ukrywał pod maską idealnego mężczyzny. I wróciła do Mariesville właśnie po to.
OdpowiedzUsuńLeon zauważył ciche zniknięcie Arii i Rowana, ale nie zareagował prawie w ogóle, oprócz tego, że uśmiechnął się pod nosem. Dla niego ta dwójka wciąż była dzieciakami, które miały prawo spędzić czas po swojemu. Poza tym znał swoją córkę i wiedział, że nie angażowała się w coś, co byłoby dla niej bezsensowne. Zawsze pozostawała logiczna i umiała uargumentować przyjaźnie, które zawierała, robiła to nawet z chłopcami, z którymi się spotykała – Leon powtarzał jednak, że kiedy naprawdę się zakocha, to po prostu to poczuje i żeby nie przejmowała się niczym innym, bo wtedy nie będzie musiała logicznie tego tłumaczyć.
Pokazanie Rowanowi tego pokoju mogło uchodzić za intymne, choć gdyby nie chciała tego robić, nie zrobiłaby – rzadko też kogokolwiek tutaj gościła. Nie miała zbyt wielu znajomych w Mariesville, bo przez całe swoje dzieciństwo i nastoletnie lata była traktowana jak wyrzutek. Biała skóra, zbyt wrażliwe oczy, dziwne włosy – była definicją tego, co niezrozumiane i tego, czego nikt nie próbował poznać, obawiając się zapewne, że może okazać się dość fajna, by spróbować się z nią zaprzyjaźnić. Kiedy jednak odpuściła sobie zdobywanie przyjaciół, znacznie łatwiej było jej przetrwać i wytrzymać szepty czy wskazywanie palcami. Ostatecznie najważniejsza okazała się sztuka, a nie podbój Mariesville jako nastolatka, pomijając, oczywiście, to, że nikt jej nigdzie nie zapraszał i nawet nie zaliczyła balu w ostatniej klasie liceum, co najgorzej przeżyła jej mama, która zawsze bardzo chciała, aby czuła się częścią czegoś większego.
Aria przez chwilę milczała. Zaraz potem odsunęła się od okna i przesunęła wzrokiem po płótnach, jakby próbowała znaleźć odpowiednie słowa.
— Nie liczę tego w miesiącach — odezwała się. — To nie działa w ten sposób.
Podeszła do jednego z obrazów opartych o ścianę i odsunęła dwa inne, żeby zrobić miejsce. Płótno było większe i ciemniejsze niż większość. Widać było gęste warstwy farby, miejscami niemal wypukłe.
— Ten — powiedziała, stawiając go przed Rowanem. Obraz przedstawiał splątane rośliny; liście, łodygi i powykręcane kwiaty. Dopiero gdy patrzyło się dłużej, między formami zaczynało wyłaniać się zwierzęce ciało, częściowo ukryte, jakby stapiało się z otoczeniem. A jeszcze później – oko. Jasne, kontrastujące, patrzące gdzieś poza ramę.
— Lubię go — dodała.
Przesunęła palcami po zaschniętej farbie, nie dotykając jej do końca, raczej zatrzymując się tuż nad powierzchnią.
— Zaczęłam ten obraz z czymś zupełnie innym w głowie. Miał być… prostszy. — Przygryzła lekko dolną wargę. — Ale w pewnym momencie przestało mieć to sens, więc namalowałam to, co czułam.
Zerknęła na Rowana, nie będąc pewna, czy rozumiał, co chciała powiedzieć, bo mówiła teraz o własnym ja, a nie o technice, farbie czy pędzlach.
— To chyba było wtedy, gdy wróciłam do Mariesville z jedną walizką… uświadomiłam sobie wówczas, że nie wszystko da się poukładać tak, jak się wcześniej zakładało. I że nie wszystko trzeba. — Znów musnęła powietrze tuż nad powierzchnią obrazu, jakby zaznaczała niewidzialne linie. — Niektóre rzeczy mają więcej sensu, kiedy przestaje się je kontrolować, choć naprawdę uwielbiam kontrolę. Wszystko ma swoje miejsce, obrazy, pędzle, farby…
UsuńI właśnie w ten sposób Aria mierzyła się z paradoksem życia i tego, jak to wszystko wyglądało, bo ostatecznie nie chodziło o to, żeby egzystować w świecie odmierzonym od linijki, a o to, żeby dostosować się do nieplanowanego chaosu i nie zwariować.
— To, co widzisz, te niedokończone płótna, projekty… podziwiasz teraz proces, a w galerii widzisz efekt końcowy. — Odeszła o krok, jakby chciała zobaczyć płótno z większego dystansu, i stanęła obok Rowana. Zerknęła w jego stronę kątem oka. — W przyszłym tygodniu otwieramy nową wystawę, przyjdź, oprowadzę cię. I... obiecuję, że będziesz się dobrze bawić.
Aria Kennedy 🎨
Mimo wszystko jednak nie żałowała nigdy, że urodziła się właśnie taka. Była dzieckiem, o które bardzo się starano, które miało stać się światełkiem w zgranym, kochającym się małżeństwie. Owszem, czasem myślała o tym, jak by to było, gdyby urodziła się normalna, ale ostatecznie była po prostu Arią Kennedy i nawet gdy wytykano ją palcami, po prostu to akceptowała, bo przekonywanie dzieciaków, że jest fajna, mogłaby przyrównać do zupełnie bezcelowej pracy. Była więc wdzięczna, że w odpowiednim momencie tata wrócił do domu z płótnem i farbami – to pozwoliło jej się otworzyć i znaleźć coś własnego.
OdpowiedzUsuńTeraz, gdy była dorosła, łatwiej jej było zaprzyjaźnić się z kimś z Mariesville, ale to przez to, że miasteczko się nieco zmieniło, a Aria nie wróciła jako całkiem obca. To tutaj się urodziła i dorastała, ludzie ją znali i kojarzyli z rodzicami, o których nie dało się powiedzieć niczego złego. Mieszkańcy uwielbiali Leona i Rose, więc będąc tutaj teraz, Aria próbowała mieć jakichś znajomych, choć wcale nie starała się tak bardzo, bo odkąd zaczęła prowadzić warsztaty plastyczne i udzielać się społecznie, coraz więcej osób po prostu, ot tak, się do niej odzywało, czasem, żeby porozmawiać o obrazach, a innym razem, aby ponarzekać czy opowiedzieć coś bardziej intymnego. Najważniejsze jednak było to, że stworzyła w Mariesville miejsce, które stało się azylem dla wszystkich – gdzieś głęboko w sobie wierzyła w to, że być może w ten sposób pokaże komuś, że odmienność wcale nie oznaczała czegoś złego i gorszego, jeśli tylko potrafiło się ją przekuć w coś dobrego.
Kiwnęła lekko głową, gdy odpowiedział, że postara się wpaść. Nie do końca wiedziała, dlaczego chciała, aby przyszedł, ale nie zastanawiała się nad tym długo, bo wtedy zaczęłaby nadmiernie analizować tę znajomość, a zazwyczaj nie wychodziło z tego nic dobrego, bo Aria miała dziwną skłonność do tłumaczenia sobie ludzkich zachowań. Niektórzy z jej przyjaciół ze studiów żartowali, że potrafiła rozłożyć człowieka na czynniki pierwsze szybciej niż obraz; znaleźć motyw, strukturę, ukryte napięcie, a potem jeszcze spróbować to wszystko nazwać. Problem polegał na tym, że ludzie nie byli obrazami. Nie dało się ich zamknąć w jakichś konkretnych ramach. Czasem reagowali wbrew temu, co wydawało się logiczne, a czasem po prostu przegrywali z własnym ego, emocjami czy traumami.
Gdy zapytał, czemu wróciła do Mariesville, przez moment milczała, jakby szukała odpowiednich słów. Nie wydawało jej się, że to pytanie było nieodpowiednie, raczej wynikało z tego, że Rowan chciał po prostu wiedzieć. Wątpiła też w to, aby wykorzystał później to, co mu powiedziała, przeciwko niej.
— Chyba poczułam się rozczarowana życiem — odpowiedziała szczerze. — Miałam dość udawania, dość wpisywania się w oczekiwania. Przez te lata zdążyłam zrozumieć, że nie chcę łączyć moich obrazów z tym, że znam kogoś wpływowego lub że zrobiłam coś kontrowersyjnego. Cały ten świat artystów zbudowany jest z gry pozorów, a ja czułam się tak, jakbym wychodziła z jednej iluzji i wchodziła w inną.
Uśmiechnęła się delikatnie, gdy podzielił się z nią odczuciami co do obrazu, który mu pokazała.
— Splątane liście, łodygi i kwiaty to cały ten chaos, który dział się wokół, ale też we mnie. Te rośliny… przenikają się, nachodzą na siebie i duszą się wzajemnie. Rosną, nawet jeśli nie powinny. To, co zaczyna się z tego wyłaniać… — zawahała się na moment — to chyba najbardziej pierwotna część ludzkiej natury. Zwierzęca. Instynktowna. Próba wyjścia z tych wszystkich schematów. Nie oddzieliłam zwierzęcia od tego chaosu, bo ono wyrasta z niego, jakby bez niego w ogóle nie dało się istnieć. A oko… patrzy gdzieś dalej, nie jest częścią tego wszystkiego, wydaje się bardziej świadome i wie, że to nie jest koniec. Chyba dlatego zostawiłam je takie jasne, bo symbolizuje nadzieję.
UsuńPrzesunęła spojrzeniem po obrazie.
— Wróciłam, bo tęskniłam za czymś prawdziwym... i jestem teraz tutaj, prawdziwa ja. I chyba mam nadzieję, że tym razem będzie inaczej — dodała jeszcze, a jej dłonie poruszyły się niemal odruchowo. Złączyła opuszki palców, jakby chciała coś uchwycić w powietrzu, a potem powoli je rozsunęła, śledząc niewidzialną linię między nimi. Odwróciła się zaraz potem do Rowana. — A co z tobą? Nie chciałeś nigdy opuścić Mariesville i zobaczyć, co jest po drugiej stronie?
Aria Kennedy 🌿👁️
Artystyczny światek bywał różny, ale przede wszystkim był bezlitosny. Aria miała znajomych uzależnionych od różnych substancji lub takich, dla których sztuka była jedynie zarobkiem, bez duszy ani pasji, a nazwiska niektórych nigdy nie trafiały do większego grona odbiorców. Ona miała to szczęścia, że wyróżniała się nie tylko tematyką swoich dzieł, ale także techniką, choć zapewne jej wygląd i sposób bycia też były kluczowe – ekscentryczna artystka, który wygląda inaczej, wzbudzała zainteresowanie i szło to wyczuć nawet w wywiadach dla czasopism typowo o sztuce. Dała się więc poznać jako ktoś, kto cenił sobie prawdziwość.
OdpowiedzUsuńZnalazła, oczywiście, w tym artystycznym światku kilku przyjaciół; Julian Mercer był malarzem i autorem instalacji, a Elliot Hayes, fotograf i twórca kolaży, bywał czasem może i irytujący, ale nikt nigdy nie powiedział o nim niczego złego. Nathaniel Price zajmował się rzeźbą i projektami przestrzennymi, a Cecily Monroe była performerką i malarką. Czasem udawało im się spotkać, a jedno z takich spotkań miało miejsce w Mariesville, w pensjonacie Sunny Meadows Bed & Breakfast, gdzie nie obyło się bez zepsucia czegoś i pokrywania dodatkowych kosztów, ale Aria miło wspominała ten czas.
Aria była dość wrażliwa w tej emocjonalnej sferze, do której nie miała aż tak łatwego dostępu, a jeśli chciała przekazać coś ważnego, łatwiej było jej to namalować – farby broniły się same, a obrazy były czymś, co obnażało jej duszę w ten najbardziej intymny sposób, co nie znaczyło, że nie umiała się komunikować. Umiała, ale do wielu spraw podchodziła praktycznie i logicznie, i nie lubiła, gdy coś było nienazwane lub niosło ze sobą jakąś niewypowiedzianą prawdę. Ostatecznie lepiej radziła sobie z okrutną prawdą niż słodkim kłamstwem, bo wtedy łatwiej było jej się odnieść do konkretnej rzeczy. W swoich poprzednich związkach chyba to było największą przeszkodą – tam, gdzie Aria dawała komuś przestrzeń, by móc coś omówić i zestawić swoje oczekiwania względem tego, co się czuje, druga osoba najczęściej odbierała to jako atak lub próbę wytknięcia błędów. Dla niej jednak nie tak to wyglądało; jeśli chciała rozmawiać, porządkować i nazywać rzeczy po imieniu, to znaczyło, że jej zależało. Że nie chciała zostawiać niczego w sferze domysłów, bo domysły były nieprecyzyjne, a nieprecyzyjne rzeczy zazwyczaj łatwo mogły kogoś zranić.
— To nie tylko moja zasługa. — Pokręciła głową. — Wszyscy w galerii świetnie pracują, a dyrektor powinien otrzymać medal za to, jak cierpliwy jest, słysząc moje kolejne pomysły.
Uśmiechnęła się lekko. Zazwyczaj przychodziła do dyrektora z konkretną wizją i czasem długo potrafiła dyskutować o tym, że owy projekt jest warty realizacji i że to nie problem, jeśli będzie musiała wziąć dodatkowe godziny. Ostatecznie mężczyzna zawsze jej ulegał, wiedząc, że Kennedy nigdy nie zrobiłaby niczego, bo mogłoby zaszkodzić galerii.
— Studiowałeś? Co takiego? — spytała, mierząc jego sylwetkę wzrokiem, jakby w ten sposób mogła zgadnąć, jakie studia zaczął. Co pasowało do Rowana Johnsona? — Hmm, niech zgadnę… prawo albo medycyna?
Strzeliła w ten sposób, opierając się o to, jak postrzegana była jego rodzina w Mariesville. Raczej wątpiła, aby jego rodzice zadowoliliby się czymś artystycznym, chyba że Rowan postanowił być buntownikiem i wybrał garncarstwo – spuściła wzrok do jego rąk, które akurat ukrył w spodniach.
— Gdzie podobało ci się najbardziej? — spytała, gdy wspomniał o tym, że pomieszkiwał tu i tam. — Ja wspominam miło wiele miejsc, ale chyba najbardziej podobał mi się zamek w Branie, w Rumunii. Wiesz, że to tylko za sprawą Brama Stokera zamek uchodzi za siedzibę wampira Draculi? Ale tak naprawdę Wład Palownik nigdy w nim nie mieszkał.
Pokiwała lekko głową, gdy przyznał, że od kilku lat nie ruszał się z Mariesville. Rozumiała to; te dwa lata, które spędziła w miasteczku, minęły tak szybko, że Aria była pewna, że czas tutaj płynął nieco inaczej.
Podeszła do jednej z półek i wyciągnęła album w ciemnoniebieskiej okładce. Zaraz potem podeszła do Rowana, stanęła obok niego, nie przejmując się tym, że jej ramię dotknęło jego ramienia, i otworzyła książkę, aby pokazać mężczyźnie szereg zdjęć z Rumunii.
Usuń— Uważasz Draculę za romantyka czy faceta, który miał obsesję? — zapytała, przesuwając palcem po fotografii starego zamku, którego ciemna bryła wyrastała z mgły i drzew. Zerknęła na niego kątem oka. — Miłość często przedstawia się jako coś szlachetnego. Ale u Draculi jest bardziej… zachłanna. Jakby kochać znaczyło chcieć kogoś tak bardzo, że wszystko przestaje być przeszkodą.
Aria Kennedy 🧛🏻🏰
Oczywiście, że nie wszystkie wizje dało się zrealizować, bo Aria musiałaby się co najmniej sklonować, ale ostatecznie robiła wszystko, aby coś się działo i galeria była miejscem, które zachęcało do odwiedzenia, obejrzenia obrazów miejscowych artystów i rozmowy nie tylko o sztuce. Nie przypisywała sobie wszystkich sukcesów, raczej rzadko też otwarcie mówiła, że to był jej pomysł; jako kuratorka ceniła sobie pracę zespołową i prostą, szczerą komunikację, a zespół to doceniał. Aria traktowała tę pracę jako pewną rutynę – codziennie pojawiała się w galerii, często siedząc po godzinach, a potem wracała do domu i malowała, aby jeszcze przed snem przygotować się do zajęć, które prowadziła. Lubiła tę intensywność, choć równie mocno uwielbiała być tylko ze sztalugą i farbami – to najczęściej wtedy powstawały obrazy, które sprzedawała po zawrotnych sumach
OdpowiedzUsuń— Skończyłeś prawo? — spytała, zerkając w jego stronę, bo całkiem zabawna była dla niej wizja prawnika-policjanta, który ostatecznie został szeryfem małego miasteczka. — Więc… dlaczego zostałeś stróżem prawa? — dopytała, naprawdę ciekawa tego, co się stało, że tak bardzo odsunął się od wybranego kierunku studiów, choć nie powinno być to aż tak zaskakujące. Wiele osób pracowało w innych branżach, mimo wykształcenia, które zdobyło; czasem życie bywało bardziej przewrotne i zmuszało do zmiany planów, a niekiedy wybrana ścieżka przestawała być atrakcyjna.
— Asheville? — powtórzyła i pokiwała lekko głową. Kojarzyła, że miasto było położone u podnóża Appalachów, ale nigdy się tam nie zatrzymała, choć skoro Rowan wspomniał akurat o tej mieścinie, to może było tam coś wyjątkowego?
— Mam sporo fajnych ciekawostek. Jeśli jeszcze trochę ze mną wytrzymasz, pewnie się o tym przekonasz — stwierdziła z lekkim rozbawieniem, bo wśród swoich przyjaciół znana była z tego, że pamiętała dość osobliwe rzeczy: symbolikę kwiatów, dawne przesądy, nazwiska zapomnianych artystów, sposoby konserwacji pigmentów, dziwne fakty o zwierzętach i historie miejsc, o których większość osób nie miała w ogóle pojęcia.
— Nie gwarantuję, że będą praktyczne — dodała jeszcze.
Gdy usłyszała jego śmiech, uśmiechnęła się delikatnie i wysłuchała tego, co myślał o wampirze. Podejrzewała, że odpowie w ten sposób, ale chciała usłyszeć to wszystko prosto z jego ust.
— Też myślę, że miał obsesję — stwierdziła, zgadzając się z nim. — Granica… chyba najlepiej ustalić ją wspólnie. To, co dla ciebie wydaje się czymś, czego nie da się przekroczyć, dla drugiej osoby może być czymś zupełnie normalnym. Chyba tego zabrakło u Draculi, po prostu uznał, że jego uczucie jest wystarczającym powodem, żeby wszystko usprawiedliwić.
Nie wiedziała, czy w całym swoim życiu była naprawdę zakochana, ale na pewno związała się z kimś, bo jej zależało, bo chciała spróbować. Pierwszy chłopak okazał się jednak dupkiem, który ją zdradził, a kolejny nie był wcale lepszy, bo nie panował nad swoimi emocjami i uciekał się do przemocy. A Aria? Aria kończyła każdą taką relację z chłodnym, mechanicznym podejściem, bez łez i błagań. Nie próbowała nikogo usprawiedliwiać ani próbować zrozumieć – wychodziła z założenia, że związek to nie karuzela zdrad i uniesionej pięści. Wiedziała, jak wyglądała miłość; jej rodzice pokazali jej ją wystarczająco dobrze. Miłość była więc dla niej obecnością i pewnego rodzaju powtarzalnością, troską i pamiętaniem o tym, jaką ktoś pije herbatę.
Usuń— Mhm, we Włoszech. — Aria pokazała kolejne zdjęcia, które różniły się od poprzednich; przedstawiały obrazy i wystawy, różną architekturę i krajobrazy. — Głównie Florencja i Bolonia. Miałam tam jedną małą wystawę, a potem kilka moich prac trafiło do galerii w Mediolanie.
Jej palec musnął fotografię wąskiej uliczki zalanej ciepłym światłem, w której Aria stała ubrana w białą, letnią sukienkę, a jej głowę ozdabiał czerwony beret.
— Francja, Paryż — dodała po chwili. — Tam prowadziłam wykład o teorii kolorów, całkiem ciekawy, jeśli interesujesz się tym, jak światło i pigment wpływają na odbiór emocji. — Przerzuciła stronę dalej. — A tutaj Berlin i Praga. W Berlinie brałam udział w wystawie zbiorowej o cielesności i symbolice natury, a w Pradze prowadziłam warsztaty dla studentów o budowaniu narracji w obrazie.
Oderwała wzrok od zdjęć i spojrzała w stronę Rowana. Jej dwukolorowe oczy omiotły uważnie jego twarz.
— A co z tobą? Jest jakieś miejsce, które chciałbyś odwiedzić? — spytała.
Aria Kennedy 👩🎨
Kiedy przyznał, że nie skończył prawa, nie poczuła się zawiedziona, bo właściwie niczego nie oczekiwała. Rozmowa o studiach czy skończonej szkole po prostu wpisywała się w poznanie drugiej osoby, a Aria chciała poznać przede wszystkim Rowana, szeryfa Mariesville. To, że chciał być stróżem prawa od zawsze, wywołało u niej delikatny uśmiech – nie podejrzewała Johnsona o nic innego. Nie wydawał się mężczyzną, który błądził lub zostawiał wszystko przypadkowi. W jej oczach był też empatyczny i otwarty – nie każdy w końcu dałby się zaciągnąć przed sztalugę i cokolwiek namalował.
OdpowiedzUsuń— W takim razie dobrze, że całkiem nieźle wyglądasz w mundurze — mruknęła, powtarzając jego gest wzruszenia ramion. Posłała mu błyszczące, rozbawione spojrzenie, jakby zdradzała mu w ten sposób coś wyjątkowo wstydliwego, ale wątpiła w to, aby nigdy wcześniej nie usłyszał czegoś podobnego z ust kobiety.
Aria miała raczej luźne podejście do tego, co udało jej się osiągnąć. Nie czuła, że zrobiła coś wyjątkowego, doceniała raczej szanse, które dostała i które bez zastanowienia wykorzystała. Talent był ważny, oczywiście, ale nie znaczył wiele bez ciężkiej pracy. Nie lubiła mówić o sukcesie tak, jakby był czymś magicznym albo całkowicie zasłużonym. W jej odczuciu był raczej zbiorem decyzji, a czasem jedynie przypadków, bo wystarczyło pokazać się podczas odpowiedniej imprezy czy wystawy, aby nawiązać z kimś kontakt, a potem wziąć udział w projekcie, który mógł wiele zmienić. Poza tym, co najważniejsze, obrazy nie stawały się dobre dlatego, że ktoś później płacił za nie dużo pieniędzy. Stawały się dobre wcześniej i tak naprawdę nie potrzebowały poklasku.
Lubiła jednak podróżować i gdy miała okazję, to właśnie to robiła. Wcześniej było łatwiej zorganizować wyjazd, bo jedynie malowała i nie miała żadnych innych zobowiązań. Mogła spakować się w jedną walizkę, wziąć ze sobą szkicownik, kilka ołówków i wyjechać tam, gdzie akurat dostała zaproszenie lub po prostu chciała. Teraz było inaczej i nie uważała tego za coś złego. Po prostu jej życie stało się nieco bardziej powtarzalne i w jakimś sensie poważniejsze, bo żeby opuścić Mariesville, potrzebowałaby nie tylko planu, ale przede wszystkim zastępstwa w galerii.
— Tak myślisz? — spytała, gdy przyznał, że to, o czym mówiła było, imponujące. Potrząsnęła lekko głową. — Wtedy mogłam robić wszystko, bo nie byłam z niczym i nikim związana. Nie miało dla mnie znaczenia, gdzie maluję, więc korzystałam z tego, co mi oferowano. Paryż, Berlin, Praga… dobrze to wspominam.
Przesunęła palcem po krawędziach albumu, zatrzymując opuszek przy jednym ze zdjęć.
— Teraz musiałabym pewnie organizować zastępstwo w galerii i podczas zajęć… a kiedyś wystarczyłoby jedynie przepakować walizkę i pojechać dalej. — Zerknęła w stronę Rowana. — Ale nie przeszkadza mi to, to była moja decyzja, żeby wrócić do Mariesville i zaangażować się w to wszystko. Poza tym chyba naprawdę lubię jabłka.
Zauważyła jego wzrok przy sobie, gdy wbiła w niego spojrzenie. Zastanawiała się, co odpowie, jakie miejsce wskaże, ale nie spodziewała się, że tak po prostu wskaże galerię w Mariesville. Było w tym coś uroczo bezczelnego.
Usuń— Mówiąc to, sprawiasz, że czuję presję. — Spojrzała mu w oczy; jej dwukolorowe tęczówki dokładnie śledziły kolor tych jego, gdy ostatnie promienie słoneczne wpadające do pokoju musnęły twarz Rowana. Nie odwróciła wzroku od razu, choć zwykle robiła to dość szybko. Po prostu patrzyła, spokojnie i uważnie, jakby chciała zapamiętać, jak wyglądał w tym konkretnym świetle.
— Ale chętnie cię tam ugoszczę i pokażą inną stronę galerii, możesz się pozytywnie zaskoczyć — dodała, uśmiechając się. Zamknęła album ze zdjęciami i odeszła od Rowana, by odłożyć książkę we właściwe miejsce, bo wszystko wokół Arii takowe miało; nic nie mogło odstawać i być krzywe, chyba że akurat tego chciała.
Aria Kennedy 👀
Aria odprowadziła Rowana do wyjścia, gdy uznał, że pora się zbierać. Nie przeciągała pożegnania, ale też nie uciekła od razu. Poczekała, aż odejdzie, a dopiero potem wróciła do środka, gdzie mama zaczęła już nieco sprzątać, a reszta towarzystwa rozchodzić, choć rozmowy toczyły się jeszcze żywo i głośno.
OdpowiedzUsuńSprzątała metodycznie. Najpierw szkło, potem talerze i jedzenie. Rose kręciła się obok, wycierając blat i co chwilę zerkając w stronę Arii miękkim, ale uważnym spojrzeniem, jakby czekała, aż nadejdzie dobry momenty, aby się odezwać.
— Rowan to dobry facet — powiedziała w końcu niby mimochodem, ale naprawdę tak uważała. Rowan Johnson był kimś, kto w Mariesville znaczył naprawdę wiele, był pomocny i zwyczajnie miły, nie wykorzystywał też swojej pozycji, aby załatwiać osobiste sprawy. Rose pamiętała jeszcze, gdy był młodszy, nieco bardziej zbuntowany, ale wciąż tak samo oddany jakieś sprawie, bo niezależnie od tego, czego by się ten chłopak nie podjął, to robił to w stu procentach. Leon zawsze o tym głośno mówił.
Aria nie podniosła wzroku, zaczęła po prostu upychać zmywarkę, kiwając lekko głową.
— Wiem. Tata też tak uważa — odpowiedziała.
— Nie pytałam o tatę.
Młoda Kennedy przez sekundę milczała, jakby nie do końca rozumiała, czego oczekuje od niej mama i co właściwie miałaby powiedzieć, aby ją zadowolić. Nie miała zamiaru kłamać ani unikać konkretnych słów, ani też próbować udawać, że Rowan Johnson nie wzbudził jej zainteresowania.
— Jest… porządny — stwierdziła. — Uważny.
— Czyli go lubisz. — Rose uśmiechnęła się pod nosem.
— Nie powiedziałam tego. — Aria odłożyła talerz trochę dokładniej, niż było to konieczne, i zamknęła zmywarkę.
— Nie musiałaś — odparła matka.
Przez chwilę słychać było tylko dźwięk spuszczanej wody, ciche stuknięcie naczyń i ruch włączającej się zmywarki.
— Nie wiem jeszcze, co o tym myślę — przyznała Aria. — Ale chyba chcę się dowiedzieć.
Rose nie skomentowała tego od razu, podała jej ścierkę i kiwnęła lekko głową. Jej matka zawsze była wspierająca i chciała dla niej jak najlepiej – tyczyło się to nie tylko zawodowych osiągnięć czy sukcesów, ale też życia osobistego. Długo martwiła się o to, czy jej jedyne dziecko będzie mieć przyjaciół, czy znajdzie się ktoś, kto dostrzeże w niej coś więcej, ale kiedy Aria zaczęła dorastać, Rose zrozumiała, że jej córka nie da zrobić z siebie ofiary. Teraz jednak temat dotyczył mężczyzn; Rose miała swoje przemyślenia dotyczące wcześniejszych partnerów Arii i chyba liczyła, że tym razem znajdzie sobie kogoś, kto nie będzie kompletnym dupkiem.
— To już coś, kochanie — skwitowała.
Aria była w galerii od rana, choć właściwie nie musiała. Nowa wystawa została już dopięta, opisy wydrukowane, ramy wypolerowane, a światło ustawione tak, żeby nie odbijało się znacząco od szkła. Dzisiaj wyglądała inaczej – mniej swobodnie, bardziej elegancko, ale bez przesady. Miała na sobie długą, ciemnozieloną spódnicę z cięższego materiału, prostą jasną koszulę wsuniętą w środek i ozdobny pasek ze szkiełek i koralików. Rękawy koszuli podwinęła tuż przed nadgarstki, bo i tak co chwilę coś poprawiała, przesuwała albo sprawdzała. Włosy spięła nisko, żeby nie wpadały jej do oczu.
Przesunęła jedną z tabliczek pod obrazem o kilka milimetrów, potem poprawiła ustawienie katalogów przy wejściu. Galeria była pusta, tylko ona, obrazy i ochroniarz, który siedział u siebie. Rowan się spóźniał, a gdy dostała od niego SMS-a, przeczytała wiadomość dwa razy – najpierw szybko, potem wolniej, już bez rosnącego w niej rozczarowania, które pojawiło się, zanim poznała powód, dlaczego nie przyszedł. Wysłała mu więc krótkie: poczekam.
Poczekała więc, oglądając wystawę, którą planowała od dawna. Krytycznie przyglądała się wszystkiemu, szukając czegoś do poprawy, a potem usłyszała dźwięk otwieranych drzwi i czyjeś kroki. Rowan. Odwróciła w jego stronę głowę, omiatając wzrokiem męską sylwetkę. Był tutaj – spóźniony, ale był, co mogło oznaczać, że albo naprawdę chciał się zjawić, albo było mu głupio odmówić i przełożyć to spotkanie, choć wątpiła w to, aby Rowan miał opory przed prośbą o inny termin. Nie był raczej takim typem faceta.
Usuń— Nie musisz przepraszać, dostałam wiadomość — odpowiedziała. Nie brzmiała tak, jakby była urażona czy obrażona. Uśmiechnęła się do niego, podchodząc o kilka kroków. — Poza tym najważniejsze jest to, że jednak tutaj jesteś, ale skoro chcesz mi jakoś wynagrodzić to wszystko… to nie będę udawać, że wcale mi się to nie podoba. Chodźmy.
Nie zaczęła od wielkiego wprowadzenia ani od nazwisk. Stanęła przed pierwszym obrazem i przez chwilę pozwoliła, żeby Rowan po prostu patrzył i mógł coś poczuć. Szła wolno, zatrzymując się przy wybranych pracach. Przy jednej opowiedziała o fakturze farby, przy drugiej o ukrytym w tle zwierzęcym kształcie, przy trzeciej wskazała cienką linię światła, którą łatwo było pominąć. Nie zasypywała go informacjami, bo suche fakty raczej nikogo nie obchodziły – opowiadała jednak o kolorach, autorach i inspiracjach, mówiła o tym, jak ktoś przełamał mrok innym kolorem niż biel i co symbolizują konkretne rzeczy. Co jakiś czas zerkała w jego stronę kątem oka, sprawdzając, czy nie jest zbyt znudzony.
Po wystawie zaprowadziła Johnsona korytarzem aż do wąskich drzwi.
— Zrobiłam też coś… bardziej dla nas — oznajmiła, odwracając się do niego przez ramię. — Nakarmiłeś już oczy i duszę, teraz wypada napełnić też żołądek.
Za drzwiami znajdował się niewielki balkonik wychodzący na tylną część budynku. Stał tam mały stolik przykryty jasną serwetą, dwa kieliszki, butelka lemoniady z miętą, talerz z kawałkami wytrawnej tarty z kozim serem, karmelizowaną cebulą i tymiankiem, a obok kilka winogron, krakersy i mała miseczkę oliwek.
— Sztuka i jedzenie to jedno z lepszych połączeń — dodała, przechodząc przez próg. Wieczór był ciepły i miły, nie zapowiadało się też, żeby miało padać. — Mam nadzieję, że jesteś głodny.
Aria Kennedy 🍽️🤍
Nie oczekiwała od Rowana, że będzie wiedział wszystko o sztuce, ale doceniała to, że starał się coś zrozumieć i nie uważał tego za kompletnie nudne. Aria, oczywiście, znała takie osoby, które sądziły, że sztuka jest niepotrzebna lub że nie ma znaczenia, wtedy raczej taka znajomość szybko się urywała, bo Kennedy była związana z farbami zbyt mocno, żeby nie mówić o obrazach, pędzlach i świetle.
OdpowiedzUsuńPoza tym jednak pozostawała dość specyficzna w swoim byciu; czasem zbyt szczera i prostolinijna, a niekiedy zupełnie zagubiona i nierozumiejąca, że coś może zostać nieco inaczej odebrane. Starała się jednak nie być tą osobą, z którą wstyd było się gdzieś pokazywać, więc jeśli Rowan po prostu słuchał i wydawał się zainteresowany wystawą, a do tego nie wyglądał tak, jakby chciał stąd uciec, to Aria mogłaby to uznać za jej osobisty sukces.
Obserwowała jego reakcję, widząc, jak najpierw omiótł wzrokiem stolik, a potem spojrzał w jej stronę. Uśmiechnęła się lekko, gdy tak otwarcie pokazał swoje krótkie, ale szczere zaskoczenie. I chyba o to jej chodziło; nie przygotowała tego jednak po to, żeby czuł się do czegoś zobowiązany, a po to, żeby móc z Rowanem porozmawiać, zjeść coś dobrego i spędzić miło czas, który ostatnim razem był rozproszony przez Festiwal Kolorów, a potem urodziny jej ojca, a choć bawiła się całkiem nieźle, to raczej nie było wiele okazji do prywatnych rozmów, które nie byłyby odebrane przez innych jako pretekst do plotkowania.
— Jesteś przygotowany wystarczająco dobrze. Poza tym lubię prostotę — przyznała szczerze. Wiedziała, że pewnie się tego nie spodziewał i że nawet nie pomyślał, że mogłaby coś takiego przygotować, ale to dobrze, że mógł doświadczyć ariowych pomysłów w tej formie, bo niektóre z nich bywały jeszcze gorsze. Poza tym nie musiał ubierać się w koszulę ani w nic eleganckiego, aby wyglądać dobrze.
Kiwnęła lekko głową, a kiedy odsunął dla niej krzesło, spojrzała w jego stronę nieco uważniej. Ten gest pasował do niego bardziej, niż powinien. Był naturalny i niewymuszony. Rzadko kiedy facet mógł pochwalić się zestawem dobrych manier, a Rowan Johnson zdecydowanie mieścił się w ramach mężczyzny, który stara się o to, aby kobieta czuła się zauważona.
Aria przez chwilę obserwowała tartę, jakby nagle ta stała się bardziej interesująca niż jego twarz, choć zdecydowanie tak nie było. Po prostu uświadomiła sobie, że nawet nie wiedziała, co Rowan lubił jeść i czy nie zrobiła czegoś, co mogłoby wywołać u niego alergię lub jakąś nietolerancję. Miała kilku znajomych, którzy trzymali się ściśle określonych diet i była tego świadoma, teraz działała nieco jak we mgle.
— Tak — odpowiedziała w końcu. — To tarta z kozim serem, karmelizowaną cebulą i tymiankiem. Mam nadzieję, że nie jesteś uczulony i że będziesz mógł spróbować. Jeśli nie… zawsze możemy zamówić pizzę.
Nie miałaby z tym problemu, bo była pod tym względem dość elastyczna, zupełnie inaczej niż w sztuce.
— Poza tym wiedziałam, że przyjdziesz po pracy i że… będziesz głodny — dodała, poniekąd się tłumacząc, choć wiedziała, że nie musiała tego robić. Zaraz potem po prostu wybrała dla Rowana najładniejszy kawałek tarty i oddała mu go, a chwilę później rozlała lemoniadę do szklanek. — Mam nadzieję, że będzie ci smakować, to przepis mojej mamy.
Posłała mu uśmiech i zaczęła jeść swój kawałek, oblizując od razu usta. Tarta smakowała dobrze, była idealnie przyprawiona i zdecydowanie było czuć, że to coś domowego.
— Jak było dzisiaj w pracy? — spytała ze szczerym zainteresowaniem. — Nikt nie zgłosił kradzieży auta, które zaparkował gdzieś indziej? — Posłała mu znaczące, nieco rozbawione spojrzenie, nawiązując do tych wszystkich historii, których słyszała zbyt wiele od ojca i jego kolegów.
UsuńZjadła jeszcze trochę tarty i upiła łyk lemoniady, a przełykając, niemal od razu zadała kolejne pytanie:
— Właściwie dlaczego chciałeś zostać policjantem? I czy od zawsze miałeś aspirację, żeby być szeryfem?
Nie zapytała o to dla podtrzymania rozmowy czy wypełnienia ciszy. Interesował ją powód, ten prawdziwy. Poza tym chciała poznać Rowana bliżej i przekonać się, czy uwaga, którą chce mu poświęcić, jest czymś, co jest odwzajemnione, czy raczej staną się dla siebie parą znajomych, co, oczywiście, nie byłoby niczym złym i Aria brała ten scenariusz pod uwagę, jednak warto było przekonać się o tym dostatecznie wcześnie, aby nie mylić uprzejmego Rowana z Rowanem zainteresowanym jej osobą.
Aria Kennedy 🥧👀
Aria była cierpliwa i nigdy nie próbowała przekraczać granic. Ceniła sobie przede wszystkim relacje, w których ktoś nie grał ani nie kreował własnej osoby w sposób, który odbiegał od prawdziwego ja, bo wtedy najczęściej przychodziło rozczarowanie. Nie miała pojęcia, kim był Rowan Johnson tak prywatnie, bez głosów mówiących, że to miły i porządny facet – dała więc mu szansę. Poza tym była to też szansa dla niej, skoro Rowan tutaj był i chyba całkiem nieźle się bawił.
OdpowiedzUsuńNiezobowiązująca relacja czy spotkanie dało się jednak określić dwojako, bo takowe mogło oznaczać etap poznawania się i stwierdzenia, że chce się w to iść lub wręcz przeciwnie albo wszystko to ograniczało się do kontaktu fizycznego, który – choć ważny – w pewien sposób wydawał się niezbyt wystarczający, gdy przychodziły rzeczy poważniejsze i trudniejsze. Aria wychodziła z założenia, że aby wszystko mogło się udać, należało być szczerym od samego początku – takie podstawy miały sens w każdej relacji, niezależnie od tego, czy była to przyjaźń, czy miłość. Nie oczekiwała jednak od Rowana, że ten otworzy się ot tak i że wyzna jej wszystkie swoje mniej lub bardziej intymne sekrety – nie o to w tym chodziło. Siedząc z nim tutaj, myślała jedynie o tym, że spędzają miły wieczór.
— Dobrze wiedzieć — przyznała. — Czasem trochę eksperymentuję, więc możesz być idealnym… królikiem doświadczalnym — dodała żartobliwie. Aria nauczyła się gotować dzięki mamie; lubiła to robić, bo podczas gotowania miało się kompletną kontrolę i raczej nie dało się niczego zepsuć, gdy pilnowało się miarek i szło się zgodnie z przepisem.
— Cieszę się. — Kiwnęła lekko głową, gdy Rowan przyznał, że tarta była smaczna. Aria wiedziała, że mama będzie pytać, czy Johnson coś mówił, bo zanim podała jej przepis, Rose o wszystko się wypytała, a potem nawet nie próbowała ukryć swojego matczynego uśmieszku, ale nie skomentowała niczego, chyba nie chcąc zapeszać.
— W Mariesville chyba ogólnie jest dość spokojnie? — pociągnęła temat. — Pamiętam tylko kilka spraw, które wstrząsnęły miasteczkiem — dodała. Mariesville nie było siedliskiem złoczyńców ani nie działy się tutaj rzeczy niesłychane, które mogłyby odmienić los tutejszych mieszkańców. Aria zapamiętała to miejsce jako nieco nudnawe i sielankowe, choć, oczywiście, nie brakowało ludzkich dramatów, ale te akurat działy się w każdym mieście.
— Myślę, że to, że zostałeś policjantem, i tak wiele zmieniło — stwierdziła szczerze, lustrując jego twarz spojrzeniem, jakby chciała dostrzec w Rowanie jakieś emocje. — Mhm, sens istnienia i bycie przydatnym… sądzę, że akurat tego powinieneś szukać w sobie, masz wiele do zaoferowania i światu, i samemu sobie. Gdy o tym wspomniałeś, przypomniał mi się Lew Tołstoj, rosyjski pisarz, który był genialny w tym, co robił, ale ostatecznie, nawet po wielkim sukcesie, próbował popełnić samobójstwo, bo nie znajdował sensu życia. To daje do myślenia, prawda? Co sprawia, że człowiek ma poczucie, że robi coś, co ma sens?
Zjadła trochę tarty i pokiwała lekko głową, gdy Rowan wspomniał o byciu szeryfem.
— Ale chyba ostatecznie liczy się to, że rzeczy, które naprawiłeś, naprawdę działają? — zasugerowała, posyłając mu swoje dwukolorowe spojrzenie. — Czyli tak właściwie wszystko złożyło się tak, że zostałeś szeryfem trochę dzięki służbie, a trochę dzięki ludziom. Myślę, że podjęli słuszną decyzję. Jak to się mówi? Dobry człowiek na odpowiednim miejscu?
Podejrzewała, że bycie szeryfem wcale nie było takie łatwe i że wiązało się nie tylko z poczuciem obowiązku, ale też z presją i oczekiwaniami innych. Aria nie została malarką, bo popchnęli ją do tego ludzie, to był jej wybór i dążyła do tego, bo miała talent i chciała się rozwijać – rozumiała jednak to, czym kierował się Rowan i co spowodowało, że był teraz w tym konkretnym miejscu.
Usuń— A gdyby nie służba, to co byś robił w życiu? Ustaliliśmy już, że prawo raczej odpada — odezwała się, uśmiechając się lekko pod nosem. — Kim byłby Rowan Johnson, gdyby nie został szeryfem? — Omiotła jego sylwetkę spojrzeniem z widoczną teatralną krytyką, jakby próbowała dopasować jego osobę do konkretnej wizji. — Hmm… Nie pasujesz mi do pracy biurowej. Może coś praktycznego? Ratownik? Strażak? Albo... po prostu znaleźlibyśmy ci coś w galerii.
Wzruszyła lekko ramieniem, śmiejąc się cicho. Poprawiła kosmyk włosów, który ozdobił jej czoło, a potem sięgnęła po kilka winogron.
Aria Kennedy 🥂🌃
Mariesville było dla niej wyjątkowym miejscem. Nie wiedziała, dlaczego przez tyle lat próbowała sobie wymówić, że wystarczy wyjechać odpowiednio daleko, żeby przestać tęsknić, ale nawet jeśli trudno jej było tutaj dorastać, to miała sentyment do tutejszych uliczek, budynków czy lodów, które smakowały zupełnie inaczej niż gdziekolwiek indziej. Przede wszystkim jednak tęskniła za tym, co tworzyło Mariesville; za rodzicami, rodzinnym domem i kilkoma przyjaznymi twarzami, bo choć Aria nie miała zbyt wiele przyjaciół, to ostatecznie nie była też aż takim wielkim odludkiem.
OdpowiedzUsuńTo małe, spokojne miasteczko nie było oczywiście idealne i chyba żadne miasto nie mogło takie być, nawet gdy była we Włoszech czy Rzymie, dostrzegała zarówno zalety, jak i wady. Ostatecznie wszystko zależało od tego, czego się obecnie potrzebowało – Mariesville było miejscem, które pozwalało zwolnić i wziąć głębszy oddech, tutaj nikomu nie groził szczurzy pęd ani poczucie przytłoczenia konsumpcjonizmem.
Aria wiedziała, że w Mariesville nigdy nie będzie anonimowa, nie chodziło nawet o jej wygląd, który zawsze przyciągał wzrok, ale też o to, że zaczęła prężnie działać w galerii i nie ograniczała się do nudnych wystaw. Chciała być częścią czegoś większego, cieszyć się sympatią i szacunkiem jak jej rodzice, i robiła to zdecydowanie w swoim stylu. Podejrzewała też, że ktoś już zdążył zobaczyć, jak szeryf wszedł do galerii i że zapewne nie jest to zwykłe spotkanie, bo i po co Rowan Johnson miałby się tutaj pojawiać ot tak? Spodziewała się kilku plotek, może nawet nieco podkoloryzowanych, ale skoro zdecydowała się zaprosić szeryfa i zorganizowała to wszystko, to brała pod uwagę to, że tak będzie.
— Zapewne tak — odparła. — Jesteś miłym facetem, pewnie większość osób cię uwielbia, ale też niektórych nieco denerwujesz, no wiesz, byciem idealnym szeryfem, rycerzem w lśniącej zbroi — dodała z lekkim uśmieszkiem, pozwalając sobie nieco pospekulować, jak Rowan jest widziany przez innych.
Nie mógł być przecież jedynie miłym, przystojnym facetem, który przy okazji był też szeryfem i dobrze spełniał się w swojej służbie; w końcu żaden człowiek nie miał jedynie zwolenników, ale biorąc jednak pod uwagę specyfikę Mariesville, to zapewne przeciwnicy Johnsona nie narzekali na niego dlatego, że był złym człowiekiem, a raczej dlatego, że był zbyt dobry w tym, co robił, albo zwyczajnie przypominał im o niewygodnych rzeczach.
Kiwnęła głową, gdy odpowiedział, że pewnie i tak wybrałby służbę, gdyby nie dołączył do policji. Aria w jakiś dziwny sposób doskonale zdawała sobie z tego sprawę; Rowan pasował do tego typu pracy. Miała wrażenie, że naprawdę chciał coś zmienić, niezależnie od tego, czy w Mariesville, czy gdziekolwiek indziej. Nie chodziło nawet o mundur czy stanowisko, bardziej o sposób, w który mówił o ludziach i co dla nich robił; ostatecznie też o to, że traktował swoje obowiązki jak coś oczywistego, a nie powód do chwalenia się przed kumplami. I to chyba było najbardziej urzekające, bo większość lubiła mówić o sobie, o tym, kim są, a Rowan pokazywał to swoimi czynami.
— To ma sens — stwierdziła spokojnie. — Nie wyobrażam sobie ciebie za biurkiem, przeglądającego dokumenty od dziewiątej do siedemnastej.
Upiła łyk lemoniady, oblizała usta i wbiła w niego spojrzenie, gdy zapytał o to, kim zostałaby, gdyby nie wybrała malarstwa. Wydała z siebie ciche hmm, a potem odchyliła się nieco, opierając plecy o krzesło. Przez chwilę bawiła się widelcem, zastanawiając się nad odpowiedzią. To było jedno z tych pytań, których nigdy wcześniej sobie nie zadawała, bo malowanie pojawiło się w jej życiu tak wcześnie, że wszystko inne zawsze wydawało się tylko alternatywą – kiedy tylko schwyciła pędzel w ręce jako dziecko, wiedziała, że to jest to.
— Lubię kwiaty, więc pewnie mogłabym być florystką, chociaż kwiaty nie są wieczne, szybko więdną — odpowiedziała, uśmiechając się lekko. — Ale chyba potrzebowałabym czegoś nieco bardziej… intymnego. Tworzenie obrazów to dla mnie moment obnażenia własnej duszy i uczuć. Kiedy maluję, mogę powiedzieć rzeczy, których prawdopodobnie nigdy nie powiedziałabym głośno albo o których trudno jest mówić. Myślę, że zajęłabym się czymś, co nadal pozwalałoby mi zostawiać po sobie ślad. Może zostałabym pisarką? Albo zaczęłabym tworzyć kostiumy sceniczne?
UsuńWzruszyła delikatnie ramieniem, nie mając pojęcia, co ostatecznie by robiła, bo malarstwo było w jakiś sposób też częścią jej życia, sposobem, aby radzić sobie z emocjami czy natrętnymi myślami.
— A skoro już mówimy o pracy — zaczęła, omiatając wzrokiem jego twarz. — Pozwolisz mi dokończyć obraz, który zlicytowałeś podczas Festiwalu Kolorów? Zdążyłam zrobić tylko główny szkic twoich rąk, dodać trochę kwiatów i kolorów… — Potarła kciukiem kieliszek. — Ja.. nie lubię zostawiać niedokończonych rzeczy.
Aria Kennedy 🤲🎨