[KP] Alexandra Collins

Alex Collins

ur. 13.05.1989 w Camden - neurochirurg w St. Mary’s Hospital - zawieszona kariera lekarska - miejscowa przedsiębiorczyni - jedyna córka Richarda Collinsa, spadkobiercy i właściciela Collins Winery, największego producenta win Cabernet Sauvignon w Georgii oraz Cornelii Collins, żony swojego męża - świeżo upieczona spadkobierczyni imperium winiarskiego, o którym tylko udaje, że ma pojęcie - ukończony Brown University - pięć lat spędzonych w Bostonie - siedem lat spełniania oczekiwań rodziców, byłego narzeczonego oraz niedoszłych teściów - kiedyś duma ojca, dzisiaj córka, o której chciał zapomnieć - w Mariesville mówią, że jej odbiło, że miała wszystko, a chciała więcej - skandalistka? córka marnotrawna? - aktualnie zamieszkuje dom swojej przyjaciółki w Pinehill Estates 

Po siedmiu latach grzecznych uśmiechów, cichych kompromisów i tłumionych westchnień, w końcu wstała od stołu, przy którym karmiono ją cudzymi wyborami. Nie odwróciła się z krzykiem, nie trzasnęła drzwiami. Po prostu wyszła, nie tłumacząc się nikomu. Pierwszy raz stawiając siebie na pierwszym miejscu.

Najpierw odwiedziła Barcelonę – miasto pulsujące rytmem serca. Przez pierwsze dni chodziła bez celu, z kawą w dłoni, w lnianej sukience, bez planów, za to z uśmiechem, który pierwszy raz od lat nie był wymuszony. Gubiła się w wąskich uliczkach El Born, tańczyła flamenco z nieznajomymi na Plaça Reial, piła cava na dachach i pozwalała, by wiatr znad morza rozwiewał to, co zostało z dawnej niej. W galerii Miró spojrzała na kolory i pomyślała: To ja. Już nie czarno-biała.

Potem padło na Paryż – ale nie ten z przewodników. Nie potrzebowała Wieży Eiffla, by poczuć magię. Jej Paryż pachniał kawą z rue Montorgueil, smakował croissantami zjedzonymi na schodach przy Sekwanie i miał rytm spokojnych spacerów po dzielnicy Marais. Kupowała stare książki na targach, notowała zdania z pożółkłych stron w swoim notesie. Czuła się jak kobieta z filmu, ale nie jako bohaterka taniego romansidła – tylko jako twórczyni hollywoodzkiego majstersztyku. W końcu pisała własną historię na nowo.

W Rzymie budziła się późno, chodziła boso po kamiennej podłodze w mieszkaniu z widokiem na Campo de’ Fiori. Uczyła się zamawiać espresso po włosku, próbowała każdej pasty, jakby każda z nich była pierwszą. Płakała pod freskami Michała Anioła z ulgi, że można czuć tak dużo i nie wstydzić się tego. Zostawiała pocałunki na brzegu kieliszków i ślady na zdjęciach z nieznajomymi, których imion nawet nie znała. Ale to nie miało znaczenia. To ona była ważna. Jej oddech. Jej śmiech. Jej wolność.

Po trzech miesiącach tułaczki osiadła w Toskanii. W domu z kamienia, otoczony cyprysami. Słońce, które barwiło skórę i samotność, z którą się zaprzyjaźniła. Wstawała ze słońcem, spacerowała wśród oliwnych gajów, gotowała, piła wino, leżała w trawie i uczyła się siebie, tej nowej Alex, która chce smakować życie takim, jakie wykreuje. Nauczyła się nie spieszyć. Nauczyła się niczego nie musieć. Nauczyła się kochać kobietę, którą zobaczyła w lustrze.

Odbyła podróż bez mapy, z sercem jako kompasem. Każde miasto coś z niej zdjęło: ciężar, powinność, rolę, której nigdy nie chciała grać. Toskania ją ukształtowała na nowo. Kobietę, która już nie czekała na pozwolenie. Która nie szeptała, gdy mogła mówić. Która pokochała swoje teraz bardziej niż kiedykolwiek marzyła o kiedyś.

Ale życie lubi przypominać o sobie w najmniej spodziewanym momencie. Po sześciu miesiącach magii, słońca i lekkości – odezwała się przeszłość…

Alexandra Collins. Właścicielka Collins Winery.

Imperium Cabernet Sauvignon. Dziedzictwo pokoleń.

I wszystko, czego nienawidziła z całego serca.

W jednej chwili zamieniła toskańskie wzgórza na biurka z mahoniem, a włoskie Chianti na beczki pełne oczekiwań. Znowu jest w świecie, z którego uciekła – tylko że tym razem to ona siedzi na tronie. Ma dwa wyjścia, albo sprzedać dziedzictwo kilku pokoleń Collinsów, albo stworzyć imperium, ale tym razem na własnych zasadach…